[ Δρόμοι ] Η βρισιά…

Η βρισιά…
… είναι πολύ αρχαιότερη από την ειρωνεία. Η πρώτη βρισιά χρονολογείται πριν από 4.300 χρόνια και έχει καταγραφεί με ιερογλυφικά στον τάφο της Αιγύπτιας βασίλισσας Τι στη Σαχάρα. Ένας ψαράς λέει σε έναν άλλο: «Έλα εδώ, ρε γαμίκο».

Γουρούνι…
… με κραγιόν; Επιτέλους, το σχόλιο του Ομπάμαλένε πως το είπε για την Πέιλιν- ήρθε να μας συνεφέρει και να μας υπενθυμίσει πως η πολιτική δεν είναι αρένα για αρνάκια, αλλά για πίτμπουλ. Καιρός ήταν, γιατί μολονότι δεν ψηφίζουμε στην Αμερική, είχε αρχίσει να μας παίρνει ο ύπνος από την υπερβολική δόση προεκλογικής αβρότητας. Ας το παραδεχτούμε- κι ας ισχυριζόμαστε πως δεν μας αρέσουν οι βρώμικες και προσωπικές επιθέσεις. Κάνουμε πώς και πώς να ακούσουμε κάτι που θα μας βγάλει από τον λήθαργο, κάτι που θα μας τραβήξει ξαφνικά το ενδιαφέρον. Όταν τα πολιτικά προγράμματα των μονομάχων δεν προσφέρονται γι΄ αυτό, τι το καλύτερο από ένα υβρεολόγιο; Άλλωστε, όλα είναι ζήτημα στυλ.

Το στυλ…
… του Νατ Χέντοφ, όταν είχε πει τον Μπιλ Κλίντον «γλιστερό και αποκρουστικό», ήταν σίγουρο υποδεέστερο από το στυλ του Γκορ Βιντάλ, που είχε πει τον ολοζώντανο ακόμη τότε Ρόναλντ Ρίγκαν «θρίαμβο της τέχνης του βαλσαμωτή». Όπως και να το κάνουμε, όμως, όλα αυτά πόρρω απέχουν από την κομψότητα των προσβολών που ξεστόμισαν ένας Τσώρτσιλ, ένας Γκλάντστον και ένας Ντισραέλι, που το φαρμάκι τους εξακολουθεί να χύνεται μέχρι τα χρόνια μας. Άφθονο μελάνι έχει χυθεί για τα «καρφιά» του Τσώρτσιλ. Οι διάλογοί του με τη λαίδη Άστορ (όταν του είπε: «Κύριε, αν ήσασταν σύζυγός μου, θα έβαζα δηλητήριο στο ποτό σας», εκείνος της απάντησε: «Κυρία, αν ήσασταν σύζυγός μου, θα το έπινα ευχαρίστως») και με την Μπέσι Μπράντοκ («Ουίνστον, είσαι μεθυσμένος!». «Μπέσι, είσαι άσχημη και το πρωί θα ξεμεθύσω») συγκαταλέγονται μεταξύ των βρετανικών θησαυρών. Το ίδιο και αυτό το σχόλιό του για τον Κλίμεντ Άτλι (που τον έλεγε «πρόβατο με προβιά προβάτου»): «Είδα ένα άδειο ταξί να φτάνει στην Ντάουνινγκ Στριτ κι όταν άνοιξε η πόρτα, βγήκε έξω ο Άτλι». Από αυτή τη φαρμακερή κομψότητα του Τσώρτσιλ σπάνια γλίτωναν οι πολιτικοί του αντίπαλοι και ποτέ οι καλεσμένοι του. Κάποτε ένας από αυτούς άπλωσε τη χούφτα του στο κουτί με τα υπέροχα πούρα του λέγοντας: «Για τον δρόμο!» Και ο Τσώρτσιλ του αποκρίθηκε: «Δεν ήξερα, κύριε, πως ήρθατε από τόσο μακριά».

Η αμοιβαία…
… αντιπάθεια του Ντισραέλι και του Γκλάντστον έδωσε αριστουργήματα. Ο Γκλάντστον είπε κάποτε στον Ντισραέλι: «Εσύ θα πεθάνεις είτε στη φυλακή είτε από αφροδίσιο». Και αυτός του απάντησε: «Αγαπητέ μου, αυτό εξαρτάται από το αν θα αγκαλιάσω τις αρχές σου ή την ερωμένη σου». Το πρόβλημα σήμερα ίσως να είναι πως οι πολιτικοί αντίπαλοι δεν αντιπαθούν πια ο ένας τον άλλον αρκετά για να εμπνευστούν τέτοιες φαρμακερές ατάκες. Συνήθως «τα βρίσκουν» στα μισά του δρόμου.