[ Δρόμοι ]

Ο πληθωρισμός…
… έπεσε. Γιατί όμως δεν ξέρουμε αν πρέπει να γελάσουμε ή να κλάψουμε; Ας ρίξουμε μια ματιά σε ένα χαρτονόμισμα του ευρώ. Κάποτε, τα χαρτονομίσματα ήταν εγγυημένα με αντίκρυσμα σε χρυσό. Τώρα, η μοναδική εγγύηση είναι η υπογραφή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη μια όψη (αναξιόπιστα πράγματα δηλαδή, αφού μπορεί να τυπώνει όσα θέλει). Όταν οι αρχαίοι βασιλιάδες έκαναν τέτοια πράγματα, τουλάχιστον φρόντιζαν να κρύβουν την απάτη της υποτίμησης. Οι πολιτικοί μας δεν μπαίνουν καν στον κόπο.

Ας ψάξουμε…
… σε ένα λεξικό- το λεξικό Γουέμπστερ- τον ορισμό του πληθωρισμού: «Μια αύξηση στην ποσότητα του χρήματος και της πίστωσης που έχει ως συνέπεια την αύξηση των τιμών». Με άλλα λόγια, όσο πιο άφθονο είναι κάτι (το νόμισμα που τυπώνουν αφειδώς οι κεντρικές τράπεζες) τόσο είναι πιο υποτιμημένο- και συνεπώς τόσο περισσότερο από αυτό το κάτι χρειάζεται κάποιος για να αγοράσει κάτι άλλο. Αν ακούσουμε τους πολιτικούς και τους οικονομολόγους, θα δούμε πως λένε ακριβώς το αντίθετο: πως η αιτία του πληθωρισμού είναι η αύξηση των τιμών. Είναι σαν να λένε πως η αιτία της βροχής είναι οι βρεγμένοι δρόμοι. Δεν ξέρουν; Δεν λένε την αλήθεια; Ποιον να εμπιστευτούμε; Αυτούς ή το λεξικό;

Ένας αξιόπιστος…
… επιστήμονας είναι ο Τζέιμς Πέτρας, καθηγητής της Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Σεντ Μέρις του Καναδά. Στο δοκίμιό του «Το φάσμα του παγκόσμιου πληθωρισμού» γράφει: «Στη σύγχρονη οικονομία, ο πληθωρισμός ευνοεί τους πλούσιους, επειδή πληρώνουν τους εργαζομένους τους με υποτιμημένο νόμισμα, ενώ οι ίδιοι επωφελούνται από τον πληθωρισμό για να αυξήσουν κι άλλο τις τιμές και το εισόδημά τους. Οι ημερομίσθιοι, οι άνθρωποι που έχουν σταθερό εισόδημα και οι άλλοι που εργάζονται σε ευάλωτους τομείς δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο. Οι τράπεζες προστατεύουν τα δάνειά τους με τα επιτόκια. Τα μονοπώλια κερδίζουν από την άνοδο των τιμών. Οι χονδρέμποροι περνούν τις αυξήσεις των προϊόντων στις δικές τους τιμές. Τα πολυκαταστήματα τις φορτώνουν στον τελικό καταναλωτή, τη μεγάλη πλειονότητα που βρίσκεται στον πάτο της παραγωγής και της διανομής».

Ας φανταστούμε…
… τώρα πως είναι Χριστούγεννα και πως ο Αϊ-Βασίλης αποφασίζει να τυπώσει διπλάσια ποσότητα χρήματος από αυτό που κυκλοφορεί και να το μοιράσει ίσα σε όλους. Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι και όλοι οι εργαζόμενοι με σταθερό εισόδημα θα γίνουν άραγε μονομιάς δυο φορές πιο «πλούσιοι»; Ασφαλώς όχι. Γιατί θα χρειάζονται διπλάσια ευρώ για να αγοράσουν τα ίδια πράγματα που αγοράζουν και τώρα. Αν ο Αϊ-Βασίλης μοίραζε το περισσότερο από αυτό το επιπλέον χρήμα στους φίλους του και τους κουμπάρους του, έριχνε μερικά ψίχουλα στις μάζες και άφηνε τις τράπεζες να δανείζουν τους υπόλοιπους με υψηλά επιτόκια, θα μέναμε ευχαριστημένοι από αυτό το χριστουγεννιάτικο δώρο; Ασφαλώς όχι. Αφού λοιπόν δεν μας αρέσει, γιατί το δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα από τις κυβερνήσεις μας;