[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μπλοκάκι και καλή καρδιά

Δεν μιλάμε συχνά για τους εργαζόμενους με μπλοκάκι. Είναι κάτι σαν ντροπή να κυκλοφορείς με αυτό το χαρτικό στην τσάντα, αλλά πολύ συνηθισμένο. Στη δική μας δουλειά ας πούμε, όλος ο κόσμος έτσι αρχίζει, παίρνει τη σφραγίδα του και την ψυχρολουσία της γνωριμίας με την Εφορία πριν ακόμα πληρωθεί για πρώτη φορά.

Φρέσκος και νέος, πού να πει τον πόνο του;

Νιώθει μόνος, τη στιγμή που ανήκει σε πολυπληθέστατη κατηγορία. Αυτό είναι το μυστικό ψυχολογικό όπλο του συστήματος. Με το δελτίο παροχής υπηρεσιών ο εργαζόμενος θεωρείται εργολάβος, τη στιγμή που δεν είναι ούτε μισθωτός.

Δεν έχει ωράρια, κι αυτό σημαίνει σε επαγγέλματα σαν τη δημοσιογραφία ότι μπορεί να δουλεύει όλη την ημέρα. Η κατάσταση του μισθωτού είναι όνειρο άπιαστο σε πάρα πολλές εταιρείες, ιδιωτικές και κρατικές. Η ΕΡΤ π.χ.

χρησιμοποιεί τη μέθοδο κατά κόρον. Δεν έχει άδειες, 13ο μισθό, αναρρωτικές, τοκετούς και τα συμπαρομαρτούντα.

Υποτίθεται ότι σαν ελεύθερος επαγγελματίας τα λύνεις μόνος σου όλα αυτά, αφού έχεις σφραγίδα, έχεις έδρα, όχημα, και δεν ξέρω τι άλλο. Που σημαίνει τις περισσότερες φορές, ότι μένεις με τους γονείς σου, και γενικώς κόβεις τον κατά τεκμήριο τρυφερό νεανικό λαιμό σου (αλλά αυτά τα τεκμήρια την Εφορία δεν τη συγκινούν). Παριστάνεις λοιπόν τον τρανό ενώ είσαι χειρότερα εξαρτημένος από τον επίσημο εξαρτημένο, τον μισθωτό, και γιατί το κράτος να μην επωφεληθεί να σε φορολογήσει λίγο ακόμα, στην παραμικρή δεκάρα που βγάζεις; Εκτός, λέει, αν έχεις πάντα τον ίδιο εργοδότη (υποτιθέμενο πελάτη) ή τρία παιδιά. Μα δεν τα βγάζεις πέρα με έναν εργοδότη στη δουλειά τη δική μας, κι όσο για να κάνεις ακόμα κι ένα παιδί, όχι τρία, με τις συνθήκες αυτές θα πρέπει να είσαι τρελός.