[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Το ελληνικό όνειρο

Αφού οι σύγχρονες σπουδές δεν μπορούν να αποκτήσουν το κύρος που είχαν κάποτε οι σπουδές των γονιών μας, τουλάχιστον εφευρέθηκε το σύστημα που θα καταφέρει να τις κάνεις όπως παλιά.

Σπουδές για λίγους. Αφού δεν μπορεί να γίνει ανανέωση, τουλάχιστον ας απολαύσουμε την αναπαλαίωση.

Θα καταφέρει τελικά, αυτή η πατέντα με τη βάση του 10, αυτή η ανήκουστη εισαγωγή διπλού κριτηρίου για τις θέσεις στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, να κλείσει σταδιακά τα πανεπιστήμια που είχαν ιδρυθεί στην εποχή πιο δημοκρατικών πεποιθήσεων σε διάφορες μικρές πόλεις, με αντικείμενα την επιστημονική αντιμετώπιση των δασών και των θαλασσών, του τουρισμού και της παραγωγής τροφίμων. Πολλοί διαμαρτύρονται ακόμα για τα τόσα πολλά πανεπιστήμια, τι τα θέλουμε, σου λένε, μας πλημμύρισε η μόρφωση πια, μας βγήκε από τα αυτιά, περίσσεψε στη ζωή μας τόση γνώση. Κι όλοι κατευχαριστημένοι ετοιμάζονται για τη νέα σχολική χρονιά, που θα είναι φτωχότερη, όπως οφείλει. Λιγότεροι φοιτητέςστην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη επειδή μειώθηκαν οι θέσεις, στην επαρχία επειδή έμειναν κενές. Περισσότεροι αποτυχόντες, που θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει σε αυτοκριτική τον υπουργό, τους γραμματείς, τους φαρισαίους, τους καθηγητές, τους πρυτάνεις, τους γυμνασιάρχες, τους φροντιστές.

Γιατί κόπηκαν τόσα παιδιά; θα έπρεπε να αναρωτιούνται. Τι λάθος κάναμε; Και να παραιτούνται σωρηδόν, και να κλαίνε όλοι μαζί, δημοσίως, στην ομώνυμη πλατεία. Αυτή θα ήταν η φυσική αντίδραση όλων των διδασκόντων και αρμοδίων, αλλά νικά το ελληνικό όνειρο: επιστροφή στο παρελθόν, στους λίγους σπουδασμένους, τους πολύτιμους και εξασφαλισμένους. Ευτυχώς, υπάρχουν τα κολέγια, υπάρχουν τα ξένα πανεπιστήμια, υπάρχουν λύσεις που θα βοηθήσουν τη διάλυση του αντιδραστικού αυτού ονείρου. Για να ξυπνήσουμε κάποτε, ας ελπίσουμε ότι θα έρθει η στιγμή κι αυτό να γίνει.