[ Δρόμοι ]

Σε αυτόν…
… τον κόσμο τίποτα δεν είναι βέβαιο εκτός από τον θάνατο και τους φόρους, είχε πει ο Βενιαμίν Φραγκλίνος (προς το τέλος του βίου του, όταν συνήθως λέει κανείς μονάχα αλήθειες).

Για κάποιους…
… τυχερούς, όμως, οι φόροι κάθε άλλο παρά είναι κάτι βέβαιο. Οι φόροι που επιβάλλονται στις επιχειρήσεις μειώνονται ραγδαία, ενώ την ίδια ώρα αυτές μηχανεύονται ένα σωρό τερτίπια για να μην πληρώνουν δεκάρα. Εδώ και δυο δεκαετίες, οι κυβερνήσεις έχουν πια αποδεχθεί να ζητιανεύουν μια ολοένα και πιο μικρή συμβολή από τις επιχειρήσεις στον κρατικό κορβανά. Έχουν μειώσει τη φορολόγησή τους κατά το ένα τρίτο. Έχουν επινοήσει μια πληθώρα από φοροαπαλλαγές. Και χορηγούν γενναιόδωρα- σαν να ήταν δικά τους λεφτά- μια σειρά από εξαιρέσεις από την υποχρέωση καταβολής φόρου. Τι κάνουν οι επιχειρήσεις- κυρίως οι μεγάλες και οι πολυεθνικές- για να ανταποδώσουν αυτή την εύνοια; Φυγαδεύουν τα κέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους και βάζουν στρατιές από δικηγόρους και λογιστές να αναζητούν συνεχώς νέα φορολογικά καταφύγια. Και τι κάνουν οι κυβερνήσεις, σε μια περίοδο μάλιστα που τα οικονομικά τους είναι εξαιρετικά δυσχερή; Συναγωνίζονται ποια θα μειώσει περισσότερο τους φόρους που επιβάλλονται στις επιχειρήσεις. Την ίδια ώρα- τι ειρωνεία!- αυτές οι επιχειρήσεις αυξάνουν την κερδοφορία τους χρησιμοποιώντας κρατικές υποδομές που δημιουργήθηκαν με δημόσιες δαπάνες για τις οποίες πλήρωσαν με τους φόρους τους οι μισθωτοί κι οι συνταξιούχοι.

Η ξέφρενη…
… πορεία προς την παγκοσμιοποίηση της αγοράς εργασίας έχει χαρίσει στο κεφάλαιο μια πρωτοφανή κυριαρχία. Και έχει φτάσει τα κέρδη του σε νέα ύψη. Οι τεράστιες εφεδρικές στρατιές των εργαζομένων, οι τεχνολογικές εξελίξεις και τα κύματα της απελευθέρωσης των αγορών έχουν καθηλώσει την αμοιβή της εργασίας, διαπιστώνει έκθεση της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ελεύθερων Συνδικάτων, στην οποία μετέχουν 215 οργανώσεις με 125 εκατομμύρια μέλη από 145 χώρες. Αν οι κυβερνήσεις εξακολουθήσουν να στηρίζονται στα εισοδήματα και τις δαπάνες των μισθωτών για να γεμίσουν τα ταμεία του κράτους, δύο τινά μπορούν να συμβούν: ή να αδειάσει το πορτοφόλι του κράτους ή να αδειάσει το πορτοφόλι των μισθωτών. Μέσα σε διάστημα δύο δεκαετιών, η φορολόγηση των επιχειρήσεων στις βιομηχανικές χώρες έχει μειωθεί από το 45% στο 30%. Αυτό είναι αποτέλεσμα ενός αρρωστημένου φορολογικού ανταγωνισμού στον οποίο επιδίδονται οι κυβερνήσεις: μειώνουν ολοένα και περισσότερο τους φόρους των επιχειρήσεων για να προσελκύουν ξένες επενδύσεις.

Αν λάβουμε…
… υπόψη πως πολλές πολυεθνικές επιχειρήσεις δεν πληρώνουν καθόλου φόρους ή πληρώνουν πολύ λιγότερους από τους νόμιμους, χάρη στους φορολογικούς παραδείσους, τότε είναι βέβαιο πως δεν θα αργήσει να έρθει μια εποχή στην οποία οι μεγάλες επιχειρήσεις ουσιαστικά θα έχουν καταργήσει όλες τις υποχρεώσεις τους για φορολόγηση και θα τις έχουν φορτώσει αποκλειστικά στις πλάτες των μισθωτών και των συνταξιούχων. Θα είναι οι μοναδικοί που θα ζήσουν και με τις δύο βεβαιότητες: τον θάνατό τους και τους φόρους τους.