Θεμέλια επειγόντως

Η σημαία των Ολυμπιακών Αγώνων βρίσκεται πλέον σε βρετανικά χέρια και η επόμενη ημέρα μιας τέτοιας διοργάνωσης ενδείκνυται για σκέψεις απολογισμού.

Για την ελληνική αποστολή οι αριθμοί τα λένε όλα. Στους Ολυμπιακούς της Ατλάντας (1996) η Ελλάδα είχε κατακτήσει 8 μετάλλια, το 2000 στο Σίδνεϊ ανεβήκαμε στα 13, στην Αθήνα απογειωθήκαμε στα 16, για να προσγειωθούμε ανώμαλα στο Πεκίνο στα 4. Φθίνουσα πορεία, χωρίς καμία αμφιβολία και σαν να μην έφτανε αυτό μας κυνηγάει και η ρετσινιά για το «χρυσό μετάλλιο» στο ντόπινγκ· κι αυτό χωρίς είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να μας συμβεί.

Μία αποτυχημένη προσπάθεια αποτελεί ενίοτε την ευκαιρία για την άμεση ανασύνταξη και είναι δυνατόν να σηματοδοτήσει το νέο ξεκίνημα που θα φέρει και το καλύτερο αύριο. Αρκεί αυτοί που αποφασίζουν για τις τύχες του ελληνικού αθλητισμού αλλά και όσοι εργάζονται για αυτόν να μην αφήσουν το μήνυμα του Πεκίνου στον κατάλογο με τα «πρόχειρα».

Ηλίου φαεινότερον, ότι η χώρα μας θα πρέπει να αρχίσει να εφαρμόζει το καινούργιο της πλάνο βγάζοντας από το πάνω της τον λεκέ του ντόπινγκ. Ό,τι κι αν πιστεύουμε για τον τρόπο με τον οποίον μας αντιμετωπίζει η WΑDΑ, αυτό που ισχύει είναι ότι περί τους 16 αθλητές μας βρέθηκαν να έχουν κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επαναληφθεί.

Η Ελληνική Πολιτεία, σε συνεργασία με τις ομοσπονδίες των αθλημάτων, θα πρέπει να θεσπίσει αυστηρά μέτρα ώστε το πρώτο μετάλλιο που θα κερδίσει η αποστολή μας έπειτα από τέσσερα χρόνια στο Λονδίνο να είναι αυτό της αξιοπρέπειας.

Δεν νοείται να είμαστε η χώρα που δίνει την ολυμπιακή φλόγα και να μας βαραίνει αυτό το αμάρτημα.

Από ΄κει και πέρα απαιτείται σοβαρή αλλά και οργανωμένη προσπάθεια για να φτιάξουμε και πάλι το προφίλ του αθλητισμού μας.

Με ειλικρινείς σχέσεις ανάμεσα στην ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου και τις διοικήσεις των ομοσπονδιών. Μακριά από διενέξεις στα παράθυρα των καναλιών και χτυπήματα κάτω από τη μέση. Η ΜΕΓΑΛΗ απώλεια για τα ελληνικά χρώματα, πέρα από τα πολλά κρούσματα του ντόπινγκ και τα λίγα μετάλλια, είναι το γεγονός ότι δεν μας προέκυψε από το Πεκίνο ο νέος ήρωας, που θα αποτελέσει το παράδειγμα προς μίμηση για τις νέες γενιές. Τα χρυσά μετάλλια του Πύρρου Δήμα και της Βούλας Πατουλίδου στη Βαρκελώνη τα είδαμε να αυγατίζουν στις επόμενες διοργανώσεις και είναι φανερό ότι είχαν δώσει το έναυσμα στις επόμενες γενιές για να διεκδικήσουν τη δόξα αλλά και τις οικονομικές απολαβές του ολυμπιονίκη. Από το Πεκίνο μάς έμειναν η Πηγή Δεβετζή, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, καθώς και τα πληρώματα με τις Μπεκατώρου, Κραβαριώτη, Παπαδοπούλου και τους Πολύμερο και Μούγιο τους οποίους τιμούμε και αξίζει να επενδύσουμε στις επιτυχίες τους. Όμως χρειαζόμαστε και άλλους. Μας έλειψε αφάνταστα, για παράδειγμα η ομάδα της άρσης βαρών, που αποτελούσε τα τελευταία χρόνια τη ναυαρχίδα του ελληνικού αθλητισμού. Πού είναι οι διάδοχοι του Πύρρου Δήμα, του Κάχι Καχιασβίλι και των υπολοίπων ολυμπιονικών μας;

ΩΣ ΧΩΡΑ, ίσως δεν έχουμε την πολυτέλεια να διαθέτουμε πλήθος ικανών αθλητών που θα μας κάνουν υπερήφανους κάθε τέσσερα χρόνια. Το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ απορροφούν τα περισσότερα νέα παιδιά (για λόγους που είναι κατανοητοί σε όλους μας) και από ΄κει και πέρα είναι ευθύνη της ηγεσίας του αθλητισμού να πείσει τη νεολαία ότι υπάρχει και αθλητισμός χωρίς μπάλα. ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε και πάλι με τα σουτ του Νίνη, τις κεφαλιές του Κοβάσεβιτς και τα φάουλ του Ριβάλντο πριν να φτάσουμε στα καλάθια των Διαμαντίδη και Παπαλουκά, αλλά δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε την υποχρέωση που μας δημιουργεί η αποτυχία στο Πεκίνο.

Δεν θα είναι εύκολη η αποστολή, αφού κάθε καινούργια προσπάθεια απαιτεί ορισμένες επιτυχίες για να χτιστεί πάνω της το υπόλοιπο οικοδόμημα· και στη συγκεκριμένη περίπτωση μας λείπει ο πρώτος όροφος. Γι΄ αυτό και το νέο πλάνο θα πρέπει να αρχίσει από τα θεμέλια. Κι όσο πιο γρήγορα γίνεται. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.