Κέρδισε τη μάχη, χάνει τον πόλεμο

Δύο συν ένα μεγάλα στοιχήματα γοήτρου κέρδισε η Αστυνομία αυτό το καλοκαίρι. Την ώρα που το έγκλημα της καθημερινότητας σπάει φέτος κάθε προηγούμενο ρεκόρ, όπως δείχνουν τα επίσημα στοιχεία που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα από το Αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ., η εξιχνίαση της δολοφονίας του Νίκου Σεργιανόπουλου και της απαγωγής Μυλωνά, αλλά και η σύλληψη των δραστών ενός από τα πλέον άγρια εγκλήματα των τελευταίων ετών- της δολοφονίας τοξικομανούς διά λιθοβολισμού- δίνουν γερή ανάσα στην Αστυνομία, αλλά και στο δημόσιο αίσθημα ασφάλειας.
Η ανάδειξη του Βασίλη Τσιατούρα, ενός αξιωματικού «του πεζοδρομίου», στη θέση του αρχηγού πριν από μερικούς μήνες είχε προκαλέσει πόλεμο μεταξύ των στρατηγών που ήθελαν αυτήν τη θέση. Ο 55χρονος Γιαννιώτης που υπηρετεί στην Αστυνομία από το 1971 δεν είχε να αντιπαραθέσει πτυχία και ακαδημαϊκές περγαμηνές έναντι των συνδιεκδικητών της θέσης του αρχηγού. Είχε όμως να αντιπαραθέσει μιαν ατέλειωτη λίστα επιτυχιών στην αντιμετώπιση του κοινού εγκλήματος με βασικό του όπλο την κοινή λογική, την παρατήρηση λεπτομερειών που έκαναν τη διαφορά: είναι χαρακτηριστική η λεπτομέρεια από την οποία πιάστηκε την Πρωτοχρονιά του ΄93 για να στρέψει τις έρευνες στον Μανώλη Δουρή κατά την αναζήτηση του δολοφόνου του εξάχρονου γιου του, Νίκου Δουρή, στην Ερμιόνη. Το παιδάκι είχε βρεθεί από τον πατέρα του στον αυλόγυρο του σχολείου της περιοχής, σε ένα σημείο που δεν ήταν ορατό από τον δρόμο και το κλειδωμένο προαύλιο. Ο Τσιατούρας είχε πει τότε πως «μόνον όποιος είχε βάλει εκεί το παιδάκι θα μπορούσε να το βρει». Αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο.

Η ουσία στη λεπτομέρεια. Μια λεπτομέρεια, άλλωστε, οδήγησε και στην εξιχνίαση του πενταπλού φονικού των πέντε κυνηγών στα Καλύβια Αγρινίου. Οι αστυνομικοί είχαν την πληροφορία ότι οι- όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια- δράστες είχαν ειδοποιηθεί λίγο πριν από το έγκλημα ότι κυνηγοί βρίσκονταν κοντά στη στάνη τους. Μιλώντας με τους δύο δράστες, τον Λυσίμαχο Φούκα και τον γιο του Διονύση, ο Τσιατούρας πρόσεξε ότι ο γιος κρατούσε ακίνητο τον ένα του ώμο. Κινήθηκε προς το μέρος του και τον χαιρέτησε χτυπώντας τον δήθεν φιλικά, αλλά σχετικά δυνατά στον ώμο. Ο Φούκας έκανε έναν μορφασμό από τον πόνο και τότε ο Τσιατούρας τον υποχρέωσε να βγάλει το πουκάμισό του για να διαπιστωθεί αμέσως ότι είχε επιπόλαια τραύματα από σκάγια. Ήταν θέμα χρόνου, όπως αποδείχθηκε, η ομολογία τους.

Το σημαντικότερο πάντως που έχει καταφέρει ο σημερινός αρχηγός- που επόπτευσε και κατηύθυνε προσωπικώς τις έρευνες για την απαγωγή Μυλωνά- είναι η δημιουργία μιας συγκροτημένης ομάδας αξιωματικών που τον διαδέχθηκαν στην υπηρεσία Δίωξης Ανθρωποκτονιών με επικεφαλής σήμερα τον Σταύρο Σταυρόπουλο. Αυτό που δεν έχει καταφέρει η ΕΛ.ΑΣ. συνολικά, να μη μένει δηλαδή σε καλές στιγμές- αποτέλεσμα της δουλειάς ή της ευφυΐας συγκεκριμένων ανθρώπων, έχει επιτευχθεί στο συγκεκριμένο τμήμα που καλείται να σώζει την παρτίδα για την Αστυνομία με δεδομένο ότι το αντικείμενό του συγκεντρώνει τα φώτα της δημοσιότητας και το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

Η υπόθεση Σεργιανόπουλου. Έτσι, η δολοφονία του ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου εξελίχθηκε σε στοίχημα για την ΕΛ.ΑΣ., αφού η σύλληψη του δολοφόνου του βοηθά την εικόνα της. Και η υπόθεση Μυλωνά, όμως, είχε τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά του στοιχήματος. Άλλωστε η απαγωγή είχε θορυβήσει έντονα και την ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών, καθώς όσο παρέμεναν ασύλληπτοι οι δράστες τόσο εκτιμούσαν ότι άνοιγε η όρεξη σε επίδοξους μιμητές τους. Και στις δύο περιπτώσεις η συνταγή Τσιατούρα ήταν «υπομονή» και «επιμονή». Εδώ και έναν μήνα οι έρευνες είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Βασίλης Παλαιοκώστας, ο δραπέτης του Κορυδαλλού, βρισκόταν πίσω από την πιο άρτια οργανωμένη και εκτελεσμένη απαγωγή- ένα είδος εγκλήματος που δεν «ευδοκιμεί» στην Ελλάδα καθώς όλες μέχρι σήμερα έχουν εξιχνιασθεί. Το σημαντικό ήταν να επιστρέψει ο Γιώργος Μυλωνάς στην οικογένειά του. Όταν έγινε αυτό, ο Τσιατούρας είπε στον βιομήχανο: «Δεν ξέρω τι θέλεις να μας πεις απ΄ όσα πέρασες, αλλά θέλω να μας πεις μόνο αλήθειες». Οι περιγραφές του Γιώργου Μυλωνά, που μόνο ύμνους είχε προχθές για την Ελληνική Αστυνομία, βοήθησαν σημαντικά. Η υπομονή έως τη στιγμή που αναπόφευκτα θα «μιλούσε το χρήμα» έφερε αποτελέσματα. Με δεδομένο ότι οι απαγωγείς είχαν ζητήσει χρησιμοποιημένα χαρτονομίσματα ήταν σχετικά δύσκολο να εντοπισθούν. Είχαν όμως προσημειωθεί ένα προς ένα και το λάθος έγινε από τον 40χρονο Σίμο Λαζαρίδη που επέλεξε να ξοδεύει αλόγιστα στα Χανιά, σε μια περιοχή όπου τον γνώριζαν και εύκολα η αλλαγή στην οικονομική του κατάσταση προκάλεσε υποψίες.


Η αγριότητα προκάλεσε σοκ

Η δολοφονία του 34χρονου τοξικομανούς Παναγιώτη Κανταρά είχε περάσει στα ψιλά, αφού το θύμα δεν είχε τη λάμψη του Νίκου Σεργιανόπουλου, για παράδειγμα.

Όμως, το έγκλημα που είχε αποκαλυφθεί στις αρχές του περασμένου Μαρτίου σόκαρε με την αγριότητά του. Ο νεαρός άνδρας είχε βρεθεί δεμένος «σταυρωμένος» σε δένδρα στην Πάρνηθα και όπως είχε διαπιστώσει ο ιατροδικαστής είχε λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου. Η υπόθεση δεν ήταν καθόλου εύκολη. Απαιτήθηκαν μήνες ερευνών σε στέκια τοξικομανών και επιμονή των αστυνομικών που την είχαν αναλάβει για να έρθει η πληροφορία, η οποία απετέλεσε τελικά την άκρη του νήματος για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των δραστών. Ο Παναγιώτης Κανταράς είχε κάνει το μοιραίο για τη ζωή του λάθος, όταν έκλεψε ποσότητα 250 γραμμαρίων ηρωίνης από έμπορο ναρκωτικών που δραστηριοποιείτο στην περιοχή του Μενιδίου. Η κλοπή έγινε αντιληπτή και ο έμπορος ναρκωτικών έδωσε εντολή να τον τιμωρήσουν παραδειγματικά. Έξι άτομα πήραν μέρος στο «σχέδιο τιμωρίας». Άρπαξαν από τον δρόμο τον άτυχο Κανταρά, τον οδήγησαν σε ερημική περιοχή της Πάρνηθας, τον φίμωσαν, τον έδεσαν σε δένδρα και άρχισαν να τον λιθοβολούν μέχρι που άφησε την τελευταία του πνοή. Η αγριότητα του εγκλήματος σόκαρε ακόμη και τον Τσιατούρα. «Παλαιότερα», σχολίαζε, «είχαμε εγκλήματα πάθους, οικονομικά, αλλά ποτέ κάτι τέτοιο. Τα πράγματα έχουν αγριέψει πολύ…»