Ο κίνδυνος δηλητηρίασης από τα θαλασσινά

Την εποχή του Ντίκενς, τα στρείδια ήταν μια φθηνή, καλής ποιότητας τροφή για τους φτωχούς. Λίγα εδέσματα παρέχουν περισσότερο ψευδάργυρο, ιώδιο, σίδηρο και χαλκό απ΄ όσο τα θαλασσινά, τα οποία είναι επίσης πλούσια σε πρωτεΐνες, δίχως να περιέχουν πολλά λίπη ή υδατάνθρακες, σύμφωνα με τους «Τάϊμς» του Λονδίνου.  

Αν και τα στρείδια δεν αναπτύσσουν αρρώστιες που μπορεί να προσβάλουν τους ανθρώπους, μπορεί να φέρουν και να μεταδώσουν βακτήρια και ιούς, που βρίθουν στα μολυσμένα ποτάμια και θάλασσες. Μπορεί επίσης να περιέχουν χημικά που έχουν μολύνει τον βιότοπό τους, όπως ο υδράργυρος.

Ένα στρείδι φιλτράρει καθημερινά τεράστιες ποσότητες νερού, που μπορεί να φέρουν χημικές ουσίες, βακτήρια και ιούς. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών αποβάλλεται από το στρείδι σε περίπου πέντε ώρες.

Τα στρείδια είναι πιο ενεργά στη διάρκεια των θερμών μηνών του έτους, φιλτράροντας τις μέγιστες ποσότητες νερού. Γι΄ αυτό τον λόγο, το καλοκαίρι είναι η εποχή που η «ψίχα» του στρειδιού (επιστημονικά λέγεται μάργαρο) είναι πιθανότερο να είναι μολυσμένη. Το ίδιο ισχύει για τα μύδια, τα χτένια, τους αστακούς, τα καβούρια, τις καραβίδες και τις γαρίδες.

Το είδος των μικροοργανισμών που μπορεί να φέρουν τα θαλασσινά διαφέρει από είδος σε είδος, αλλά η πιθανή συνέπεια από την κατανάλωσή τους είναι κοινή: τροφική δηλητηρίαση.

Αν και η τροφική δηλητηρίαση από θαλασσινά προκαλεί δυσάρεστη κρίση διάρροιας και εμέτου, συνήθως υποχωρεί μέσα σε ένα 24ωρο. Ακόμα και παραλυτική δηλητηρίαση από θαλασσινά να πάθει κανείς (είναι μια μορφή βαριάς δηλητηρίασης), το πιθανότερο είναι πως θα ταλαιπωρηθεί επιπλέον από γενικευμένη κακουχία, συν ένα αίσθημα «μυρμηγκιάσματος» γύρω από το στόμα και τη γλώσσα του, μαζί με λίγη δύσπνοια. Τα συμπτώματα αυτά είναι ανησυχητικά, αλλά σπανίως γίνονται επικίνδυνα – γι’ αυτό και μπορεί κανείς να απολαμβάνει τα θαλασσινά του, εκτός κι αν έχει ιατρική αντένδειξη σε αυτό.