Το Πνεύμα του Τόνου

Ουσίες

Κάθε τέσσερα χρόνια τα ίδια. Άραγε, αν ντοπαριστεί ένας ζωγράφος μπορεί να ζωγραφίσει ένα- ας πούμε – «χρυσό μετάλλιο» της ελληνικής ζωγραφικής, τέτοιο που να τρομάξουν και οι άγγελοι; Ελάχιστοι από τους παλαιότερους ζωγράφους έπιναν για να κάνουν κεφάλι, χωρίς ειδικές ουσίες. Κρασί ή κονιάκ. Λίγοι κατάφεραν την υπέρβαση.

Ένας μάλιστα, πεθαμένος πια από κίρρωση του ήπατος, πουλιέται πανάκριβα.

Μια ομάδα λογοτεχνών του Μεσοπολέμου είχαν εθιστεί σε μαύρες και άσπρες ουσίες, χωρίς να τους βοηθήσουν να γράψουν κάποιο αριστούργημα. Δυοτρεις παλαιότεροι αρκούνταν στο κρασί, λόγω ανέχειας.

Μόνο ο ένας ξεχώρισε και άγγιξε το φόρεμα της Θεοτόκου!

Από τους ηθοποιούς έχουν ακουστεί τρία-τέσσερα ονόματα που έπαιρναν δυνατές ουσίες. Το χασισάκι δεν πιάνεται. «Genial» ονομάζει έναν απ΄ αυτούς ο Δ. Μυράτ, πλην «αυτό» του κατέστρεψε κάθε δαιμονική έξαρση που είχε προτού αρχίσει τη μοιραία περιπέτεια.

Αν κρίνω όμως ότι εκείνο που έβλεπα στη σκηνή, σε κάποιον άλλο, ήταν η κινητήρια δύναμη της ουσίας την οποία έπαιρνε με τις χούφτες, τι να πω; Ίσως επειδή ήμουν νέος, δεν μου άρεσε διόλου το παίξιμό του. Τσάμπα η ουσία.

Τους άλλους δεν τους πρόλαβα. Όσο για τους νεώτερους, ανήκουν σε άλλες φυλές. Όπως οι τραγουδιστές και οι συνθέτες.

Οι αθλητές μ΄ ένα μετάλλιο εξασφαλίζουν πριμ, δώρα, μόνιμη θέση, ισόβια έσοδα, καλά γεράματα, καλές συντάξεις. Κι από δίπλα οι παράγοντες, που κάτι εισπράττουν κι αυτοί από το μεγάλο συμπόσιο… Ψίχουλα, βέβαια, αλλά χρυσά ψίχουλα. Οι καλλιτέχνες τι να κερδίσουν; «Χρυσούς» δίσκους με το ζόρι! Με ψεύδη. Με δήθεν πωλήσεις.