Το Πνεύμα του Τόνου

Άρρητα αθέμιτα

Πριν σας αποχαιρετήσω για έναν μήνα, ας αναφερθώ extra εδώ (τα υπόλοιπα το Σάββατο) σε μερικά αστεία και μερικές επαναλήψεις στους δύο «Οιδίποδες» της Πατεράκη. Η μεικτή γλώσσα της μετάφρασης, η καθαρευουσιάνικη εκδοχή της έχει προηγούμενο, πριν από τον Γιάννη Λιγνάδη, ο πατέρας του αείμνηστος Τάσος Λιγνάδης με καθαρεύουσα γραφειοκρατική είχε μεταφράσει το μέρος του Κρέοντα στην «Αντιγόνη» που ανέβασε ο Σεβαστίκογλου με τη Συνοδινού στον Λυκαβηττό πριν από 44 χρόνια. Τα παρέμβλητα αρχαία ελληνικά του πρωτοτύπου στο κείμενο τα πρωτοέφερε ο Θ. Βαλτινός στις «Τρωάδες» του Κουν.

Ορθόδοξους καλόγερους είχε στον Χορό της «Ηλέκτρας» του ο Λιουμπίμοφ στο Μέγαρο Μουσικής. Και χωλός, παραπαίων ήταν και τις δύο φορές (πρώτη φορά διεθνώς) ο Οιδίπους του Κιμούλη. Αλλά με λόγο βαθύ. Κρατούσε βακτηρία, με διπλή σημασία: μ΄ αυτή σκότωσε τον Λάιο και ήταν η τρίτη εκδοχή (τετράπους, δίπους, τρίπους) του αινίγματος της σφίγγας που έλυσε ο Οιδί-πους!

Το αστείο, σχεδόν γελοίο του πράγματος στην Επίδαυρο ήταν το «εύρημα» ο Τειρεσίας να προφητεύει αρχαία ελληνικά και ο παις που τον συνόδευε (Φοντούκης) να τα μεταφράζει! Πράγμα βεβαίως που σήμαινε πως ο Οιδίπους στην Κόρινθο όπου μεγάλωσε δεν πήγε Λύκειο και δεν σκάμπαζε αρχαία ελληνικά.

Τόσο μπουμπούνας ήταν, ώστε δεν εκσφενδόνισε ούτε τον στίχο που παπαγαλίζουν και οι ταξιτζήδες στον Μάντη: «Τυφλός τα τ΄ ώτα, τα τ΄ όμματα τον τε νουν» και τον είπε μεταφρασμένο.

Σκηνή να ζηλέψει ο Σπαθάρης για τη διασκευή του Οιδίποδα (που έπαιζε στη Σορβόννη)

στον μπερντέ.

Καλό καλοκαίρι.