ΠΡΟΣΩΠΑ Για τον Θεό – και τον Ομπάμα

Επί 41 ώρες έμεινε έξω, στο πεζοδρόμιο. Ήταν μόλις 17 χρόνων, είχε μόλις μπει στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης και δεν ήξερε τι άλλο να κάνει: στη Νέα Υόρκη, ένορκοι είχαν αθωώσει τους τέσσερις αστυνομικούς που είχαν σκοτώσει με 41 σφαίρες έναν ανυπεράσπιστο μετανάστη από τη Γουινέα, τον Αμαντού Ντιάλο. Τότε ήταν που ο Τζόσουα ΝτιΜπόις έγραψε «Νo Μore» («Ποτέ ξανά») σ΄ ένα πανό και εγκαταστάθηκε μπροστά στο μνημείο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στη Βοστώνη: 41 ώρες για 41 σφαίρες. Ήταν Φεβρουάριος του 2000.

Αυτή η σιωπηρή διαμαρτυρία σήμανε την αρχή ενός πολιτικού περίπλου που οδήγησε τον Τζόσουα ΝτιΜπόις στη θέση του υπευθύνου για τις θρησκευτικές υποθέσεις της προεκλογικής εκστρατείας του Μπάρακ Ομπάμα. Σε μια χώρα όπου οι περισσότερο θρησκευόμενοι είναι γενικά Ρεπουμπλικανοί, έχει δημιουργήσει μία ομάδα τεσσάρων ανθρώπων που έχει ήδη οργανώσει πάνω από 200 δημόσιες συναντήσεις με θέμα την πίστη, ενώ αρχίζει τώρα νέα σειρά συγκεντρώσεων με θέμα τις αξίες στην προεκλογική εκστρατεία. «Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι που ουδέποτε ψήφισαν Δημοκρατικούς ενδιαφέρονται πολύ για τον Ομπάμα», λέει στην «Μπόστον Γκλόουμπ». «Δεν πιστεύουμε ότι θα κερδίσουμε την υποστήριξη συνολικά των ευαγγελικών ψηφοφόρων, όμως πολλοί θα δουν ότι συμφωνούν μαζί του και θα τον ψηφίσουν».

Ο Τζόσουα ΝτιΜπόις γεννήθηκε στο Μπαρ Χάρμπορ του Μέιν και έζησε μερικά χρόνια στο Κέμπριτζ. Το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής ηλικίας του το πέρασε όμως στο Νάσβιλ του Τενεσί, το οποίο θεωρεί πόλη «του». Λέει πως επέλεξε το πανεπιστήμιο της Βοστώνης επειδή ήθελε να δει τον κόσμο, να πάει σε μια μεγάλη πόλη. Το 2003 πήρε πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες και συνέχισε στο Πρίνστον, όπου το 2005 πήρε μάστερ στις δημόσιες υποθέσεις. Παράλληλα απέκτησε πολιτική πείρα ως βοηθός του Δημοκρατικού βουλευτή του Νιου Τζέρσι Ρας Χολτ, μετά ως μέλος του γραφείου του Δημοκρατικού βουλευτή της Νέας Υόρκης Τσαρλς Ρέιντζελ.

Τον Ομπάμα τον παρακολούθησε το 2004 στην ομιλία του στο εθνικό συνέδριο των Δημοκρατικών στη Βοστώνη. «Δίσταζα ανάμεσα στην πνευματική κλίση μου και την πολιτική και αισθανόμουν ότι ο Θεός με καθοδηγούσε προς κάτι που θα τα συνδύαζε, αλλά δεν είχα δει ώς τότε κάποιον πολιτικό που να συλλαμβάνει τόσο τέλεια τη σχέση αυτών των δύο όσο ο Ομπάμα», λέει ο ΝτιΜπόις. Έτσι αποφάσισε να δουλέψει για τον υποψήφιο, τότε, γερουσιαστή του Ιλινόι και στην τέταρτη επίσκεψή του στο γραφείο του προσελήφθη ως βοηθός, αρμόδιος μεταξύ άλλων για τις θρησκευτικές υποθέσεις. Όπως λέει ο Άνταμ Τέιλορ, πολιτικός διευθυντής μιας οργάνωσης ευαγγελιστών κατά της φτώχειας, ο Ντιμπόις καταφέρνει να απευθύνεται «σε κομμάτια του εκλογικού σώματος που οι Δημοκρατικοί είχαν ουσιαστικά διαγράψει από δεκαετίες, ιδιαίτερα στους λευκούς ευαγγελιστές και καθολικούς».