[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Παραμύθια για σoφερίνες

Κηφισίας, μετά τα μεσάνυχτα. Η σχεδόν άδεια λεωφόρος σού δίνει μια πολύ ωραία αίσθηση. Τρεις ολόκληρες λωρίδες, πολύς χώρος, μέχρι που η ξανθιά κυρία με το τεράστιο τζιπ, το οποίο παρεμπιπτόντως μάλλον θα έπρεπε να βρίσκεται κάπου εκτός πόλης, έρχεται απειλητικά κατά πάνω μου για να χαλάσει την απόλαυση της στιγμής και το αυτοκίνητό μου μαζί. Ένας ευρέως διαδεδομένος αστικός μύθος υποστηρίζει πως οι γυναίκες οδηγοί απλά… δεν το έχουν. Οι καθρέφτες του αυτοκινήτου είναι γι΄ αυτές κάτι ανάλογο με τον καθρέφτη της τουαλέτας τους. Σύμφωνα με έρευνες, δεν έχουν καλή αίσθηση του χώρου. Άρα, δεν μπορούν να υπολογίσουν πόσο κοντά είναι στο αμάξι της διπλανής λωρίδας ή πόσο γρήγορα θα περνάς πλάι τους.

Κάθε φορά που οι άντρες φίλοι μου έθεταν ανάλογα επιχειρήματα σε μια από τις πιο κλασικές συζητήσεις – μάχες των φύλων όλων των εποχών, εγώ το έπαιρνα προσωπικά και προσπαθούσα με λογικά επιχειρήματα να αποδείξω πως έχουν άδικο. Πως στατιστικά για τα περισσότερα ατυχήματα ευθύνεται κάποιος εκπρόσωπος του φύλου τους που νομίζει ότι είναι ο Λούις Χάμιλτον στην πίστα του Μονακό και διάφορα άλλα.

Εκείνο το βράδυ όμως με το «εκτός δρόμου θηρίο» να έρχεται κατά πάνω μου και ακόμη χειρότερα με την οδηγό του απλά να μην το έχει αντιληφθεί, δεν μπορούσα παρά να δεχτώ μια από τις πιο παλιές παραδοχές της κοινωνιολογίας για τα στερεότυπα, ότι δηλαδή δυστυχώς έχουν μια δόση αλήθειας. Δεν μου άρεσε καθόλου ώς γυναίκα. Σχεδόν με εκνεύρισε. Και δεν ήταν η πρώτη σοφερίνα που μου προκάλεσε αυτές τις ενοχλητικές σκέψεις. Ευτυχώς, τελευταία στιγμή τη γλιτώσαμε, αλλά γιατί πρέπει να δίνουμε τη χαρά στους άντρες να φωνάζουν το αμίμητο «πήγαινε να πλύνεις κανένα πιάτο»; Και μαζί, έναν πόντο στη μάχη των φύλων;