Κάνε μου τέτοια

ΘΥΜΑΜΑΙ τον Λευτέρη Βογιατζή με φακιόλι και ρόμπα κλαρωτή να ξεσηκώνει το κοινό του Άλσους Παγκρατίου, τσιτάροντας τον μεγάλο κωμικό Αλέκο Λειβαδίτη και την παράδοση των θεατρικών μπουλουκιών. Όλα αυτά σε μια αθώα εποχή, τότε που ο όρος «μεταμοντέρνο» δεν είχε ακόμη εφευρεθεί για να φτιάξει τα γνωστά χαρακώματα.

Θυμάμαι κι άλλα από τις πρώτες, μετά τη μεταπολίτευση, επιθεωρήσεις του Ελεύθερου Θεάτρου, δεν πρόκειται όμως να τα βγάλω σε λαϊκό προσκύνημα καθ΄ ότι έχω χοντρό «θέμα» με τη θεολογία της νοσταλγίας. ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ είναι που με αναγκάζει να βλέπω με έναν κάποιο σκεπτικισμό το ενιαύσιο άνοιγμα του Φεστιβάλ Αθηνών και του Γιώργου Λούκου σε μεγάλα νοσταλγικά μνημόσυνα με μύθους του ελληνικού τρόπου διασκέδασης από τον παλιό «καλό καιρό». Το σκηνικό αμπαλάζαισθητική το λένε πολλοί- δεν με παρηγορεί καθόλου ούτε μου ρίχνει στάχτη στα μάτια. Ίσα ίσα που παρακολουθώ με φρίκη τα σκληρά στασίδια του Ηρωδείου να παπαριάζουν από την πούρα συγκίνηση που εκλύει το σόου, μεταβαλλόμενα βαθμηδόν και κατ΄ ολίγον από αγκωνάρια σε παλιομοδίτικα πουφ. Μα πού στο διάβολο έχουν το μυαλό τους οι αρχαιολόγοι;

ΕΣΤΩ ΚΙ ΕΤΣΙ, θα γλιστρήσουμε όλοι μαζί στη μαλακή πλαγιά τoύ «κάνε μου τέτοια, κάνε μου κι άλλα, κάνε μου κόλπα» και τού «κάντε πέρα να περάσω, κάντε πέρα να διαβώ» για να φτάσουμε στον πάτο της νοσταλγίας, πανευτυχείς πλην ανίκανοι να ανοίξουμε πραγματικό διάλογο με αυτό το υλικό.

Ασφαλώς και υπάρχει χώρος για το γοβάκι της Ζωζώς Σαπουντζακη στην κιβωτό της διαθήκης. Γιατί όχι;

Μολονότι εγώ προσωπικά στέκομαι περισσότερο στη βιονική αντοχή των φωνητικών της χορδών, ωστόσο δεν θα είχα καμία απολύτως αντίρρηση να ασχοληθεί ο λαογράφος του μέλλοντος και με τους χυτούς μηρούς της, τη ζωντανή διάψευση της κυτταρίτιδας, των κιρσών και του φλεβίτη, ever. Προσκυνώ…

ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ προσκυνώ πάντα τις πάσης φύσεως επενδύσεις που κάνει ένας άνθρωπος στη ζωή του προκειμένου να ελέγξει το άγχος του και να μην απομουρλαθεί. Ό,τι δώσεις θα πάρεις, λέει το ρητό. Από αυτής της απόψεως θαυμάζω τη φιλόλογο κυρία Άννα, φίλη μου και συνομήλικη της Ζωζώς, η οποία χώρια από το καλοακονισμένο μυαλό της διατηρεί κι αυτή ένα ζευγάρι υπέροχες γάμπες, προϊόν της φύσης και της κληρονομικότητας, που τις χρησιμοποιεί αποκλειστικά για να βαδίζει. Λάθος της; Ενδεχομένως…

Μιλώντας για πιθανά λαθάκια στο αρχιερατικό συλλείτουργο που έστησε ο Σταμάτης Κραουνάκης στο Ηρώδειο με θρύλους του ελληνικού κεφιού, δεν μπορώ παρά να αντιπαραβάλω τον τολμηρό πολιτικό και αισθητικό διάλογο με το ίδιο υλικό που άνοιξε προ τριάντα ετών το θεατρικό τζίνι του Σταμάτη Φασουλή και να μελαγχολήσω. Είναι πολύ νωρίς για να νοσταλγούμε και πολύ αργά για να καβαλήσουμε το καλάμι. Κατά τα άλλα, επεράσαμ΄ όμορφα- όμορφα- όμορφα, τι κρίμα…