ΓΝΩΜΗ Η μνήμη και το χρέος

Όχι για να εμβολισθεί με στοιχεία τύψεων η χαρμόσυνη επετειακή σηματοδότηση για την παλινόρθωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, ούτε και για να μειωθεί κατ΄ ελάχιστον η σημασία της, αλλά οπωσδήποτε για να υπομνησθεί το ιστορικό γεγονός ότι επί των ερειπίων της Κύπρου και του αίματος του Ελληνισμού της εγράφη ο επίλογος της τυραννίας (που επεσώρευσε την εθνική ταπείνωση) και υπεθεμελιώθη τελικά η δημοκρατία.

Και αυτή μεν, 34 χρόνια μετά, σταθεροποιήθηκε κι ενδυναμώθηκε. Αλλά η Κύπρος, θύμα των εξωνημένων και τηλεκινούμενων ελληνοφώνων, εξακολουθεί ασπαίρουσα. Γεωπολιτικώς κρεουργημένη και ημικατεχόμενη. Με τον κίνδυνο της ολικής καταστροφής να αιωρείται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τον τράχηλό της.

Αυτό πρέπει να διέπει ως τραυματική μνήμη την εθνική συνείδηση. Και ταυτοχρόνως ως υπόμνηση των αμετάκλητων ευθυνών και της αναγκαιότητος γι΄ ανατεταγμένη και αμφίδρομη συμπαράταξη, μέχρι να διασφαλισθεί αποδεκτός ιστορικός συμβιβασμός.

Έστω κι επώδυνος μεν και άδικος, αλλά που να εγγυάται την ιστορική συνέχεια του Κυπριακού Ελληνισμού στη φυσική του γεωγραφία. Γιατί αν αυτός χαθεί, η Ελλάδα θα έχει καταθλιπτικώς συρρικνωθεί.