[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το DΝΑ δεν ξεχνάει

Η είδηση πως το ανθρώπινο DΝΑ έχει μνήμη κάθε άλλο παρά μας σοκάρει. Οι επιστήμονες το είχαν υποψιαστεί εδώ και χρόνια, αλλά και εμείς οι υπόλοιποι που δεν έχουμε διδακτορικό στην Πυρηνική Ιατρική το διαισθανόμασταν- αίσθηση που πιθανόν βασίζεται στην κοινή λογική σκέψη.

Οι έρευνες, η μία μετά την άλλη, έρχονται να επιβεβαιώσουν με τον χειρότερο τρόπο το παλιό γνωμικό «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». Έτσι, είναι πια βέβαιο πως οι υπέρβαροι γονείς κάνουν παχύσαρκα παιδιά. Κι αν αυτό θεωρείται αν μη τι άλλο αυτονόητο, τότε τι έχει να πει κανείς για τις επιπτώσεις του καπνίσματος στις μελλοντικές γενιές;

Με κάθε τσιγάρο που ανάβει η μητέρα και ο πατέρας- ακόμη και ο παππούς και η γιαγιά- με κάθε ποτήρι αλκοόλ που καταναλώνουν, αυξάνουν παράλληλα και τις πιθανότητες να αλλοιώσουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα γονίδια των απογόνων τους.

Άραγε, πόσο ισχυρή είναι η μνήμη του πολύπλοκου DΝΑ μας; Και αν δεν θυμάται μόνο τις κακές συνήθειες των προγενέστερων; Τι θα συμβεί αν ανακαλεί και παλιά, ξεχασμένα συναισθήματα; Μέχρι πού φθάνει η κυτταρική μνήμη;

Το βλέμμα σπάνια απορροφάται από κάτι πραγματικά όμορφο! Δεν είναι πως δεν υπάρχει, είναι που δεν περισσεύει χρόνος. Βουλιάζουμε στο άγχος, στο στρες, στην απώλεια ηρεμίας, στους οικονομικούς προβληματισμούς, στην καθημερινή απόγνωση, στην αϋπνία που προκαλούν οι έγνοιες, στη θλίψη που πλακώνει την όση αισιοδοξία μας έχει απομείνει, στα τεταμένα νεύρα, στην υπέρμετρη ανάγκη να εκτονωθούμε ακόμη και καβγαδίζοντας με τα αγαπημένα μας πρόσωπα για ψύλλου πήδημα.

Αν όλα αυτά άραγε μεταφέρονται από γενιά σε γενιά – αφού το DΝΑ δεν ξεχνάει- πώς θα είναι οι επόμενες γενιές; Ψυχωσικές; Καταθλιπτικές; «Άτονες»; Χανόμαστε!