[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Να είστε καλά, κορίτσια!

Υπάρχουν κάτι δρόμοι στην πόλη αυτή τόσο άσχημοι που δεν αντέχεις να σταθείς ένα ολόκληρο λεπτό και να κοιτάξεις γύρω σου. Δεν έχεις κάπου να ακουμπήσεις το ματάκι σου, κάτι πολυκατοικίες σε μαύρα χάλια, κάτι μπαλκόνια με σκισμένες τέντες, κόχες κουτσουλημέ- νες πατόκορφα, σπασμένες πλάκες στο πεζοδρόμιο και οι επιγραφές των μαγαζιών να ανταγωνίζονται η μια την άλλη σε έλλειψη καλαισθησίας. Μόνο μια σωτηρία κυκλοφορεί και ξεκουράζει και παρηγορεί, οι γυναίκες στον δρόμο. Μικρές και μεγάλες, όλες κάπως αγωνίζονται για την εμφάνισή τους και προσφέρουν λίγο χάζι στους στερημένους περαστικούς. Οι νέες είναι χάρμα οφθαλμών, βελτιωμένη ράτσα, με τους ώμους έξω, ωραία γόνατα, πιο λυγερές από ποτέ, πιο άνετες και τολμηρές, με πλουσιότερη ποικιλία στο ντύσιμο. Βλέπεις από το πρωί γυαλιστερά υφάσματα που άλλοτε φορούσαμε μόνο νύχτα, βλέπεις στρας και πούλιες και χρυσαφί μπλουζάκια και ζώνες πλουμιστές, βλέπεις βολάν και λουλούδια και κομμώσεις περίτεχνες, βλέπεις και το νέο στοιχείο του γυμνού ρεπερτορίου: τις κοιλιές, μαυρισμένες και γυμνασμένες τις πιο πολλές, αναφανδόν παρούσες πλέον. Κι αν προλάβεις να κοιτάξεις και τα παπούτσια, δεν απογοητεύεσαι, είναι και τα σανδάλια επινοητικά, το χρώμα των νυχιών, το βάδισμα. Και η στάση έχει βελτιωθεί και η σιλουέτα, και η φαντασία. Ίσως είναι το μόνο πράγμα που ομόρφυνε στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, τα κορίτσια αλλά και οι γυναίκες όλες, που μεροδούλι- μεροφάι αγωνίζονται για το θέαμα που προσφέρουν στο περιβάλλον. Οι άνδρες αφότου ελευθερώθηκαν από το κοστούμι, δεν δείχνουν διάθεση να παλέψουν για την αναβάθμισή τους, αφήνονται στην ευκολία. Οι γυναίκες είναι, είμαστε, οι μόνες εθνικές ευεργέτιδες αυτού του τόπου! Κι έχεις και μερικούς που αντί να ξεχειλίζουν ευγνωμοσύνη για την προσφορά αυτή, ειρωνεύονται κι από πάνω…