[ Δρόμοι ]

Ο ήλιος…
… είχε μόλις τρυπήσει τον μολυβένιο πρωινό ουρανό, όταν ο Φρανσίσκο Πέρες έπιασε επιτέλους το τηλέφωνο που κρεμόταν σε μια γωνιά του δρόμου κι έκανε το τηλεφώνημα που τόσο λαχταρούσε: εξήγησε πως ήταν έμπειρος οικοδόμος, καλός μαραγκός και πρώτος μπογιατζής. Ύστερα έκλεισε το ακουστικό με ένα θριαμβευτικό βλέμμα. Τούτη τη μέρα θα έβγαζε επιτέλους λεφτά. Δεν θα την πάθαινε όπως την προηγούμενη, που το αφεντικό τον άφησε απλήρωτο.

Ξημερώματα…
… Τετάρτης σε ένα σταυροδρόμι του Μπρούκλιν και το παζάρι για το μεροκάματο έχει κιόλας αρχίσει. Δεκάδες γεροδεμένοι άντρες μαζεύονται εκεί που στέκεται ο Πέρες με ανασκουμπωμένα μανίκια και σφιγμένα ζωνάρια, με την ελπίδα πως κάποιο από τα φορτηγά των εργολάβων που «ψωνίζουν» εργατικά χέρια θα σταθεί μπροστά τους. Κάποιοι από αυτούς τους μετανάστες ανεμίζουν τα χαρτιά της υπηρεσίας μετανάστευσης, νομίζοντας πως η νομιμότητα θα τους δώσει ένα πλεονέκτημα. Το παζάρι δεν κρατάει πολύ. Πριν καλά καλά σηκωθεί ο ήλιος, οι εργολάβοι φεύγουν παίρνοντας μαζί τους μονάχα καμιά δεκαριά από τους πενήντα άνδρες που περιμένουν. Όσοι δεν τα κατάφεραν, παίρνουν απογοητευμένοι τον δρόμο του γυρισμού. Μέχρι το άλλο πρωί.

Η επιτυχία…
… του Πέρες ξεσηκώνει ζήλειες. Ιδιαίτερα στους Πακιστανούς. Σήμερα δεν τους προτίμησε κανείς. Ο Πέρες, από την Ονδούρα, είναι νεαρός, αλλά ο Ταρίκ Μπουχάρι είναι 45 ετών. Πήγε στην Αμερική πριν από πέντε χρόνια κι έχει να θρέψει πέντε παιδιά στην πατρίδα. «Οι άνθρωποι ονειρεύονται πως στην Αμερική υπάρχει άφθονο χρήμα», λέει σε έναν δημοσιογράφο των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» που τον συνάντησε στο σταυροδρόμι του Μπρούκλιν. «Νομίζουν πως θα κουνήσουν ένα δέντρο και θα πέσουν λεφτά. Όμως δεν είναι αλήθεια». Κάθε πρωί, στα μαγαζιά της γειτονιάς επικρατεί αναταραχή. Φωνάζουν κάθε τόσο την αστυνομία. Τα πλήθη των άνεργων μεταναστών στήνουν καβγάδες και οι μαγαζάτορες αναγκάζονται να παίρνουν την πραμάτεια τους από τους πάγκους και να την ασφαλίζουν μέσα στα μαγαζιά τους. Ο Μπρίαμ Ταξ, από τη Γουατεμάλα, είναι ένας από τους λίγους μετανάστες που δεν φοβούνται να μιλήσουν στον δημοσιογράφο. Μοιράζεται με άλλους δώδεκα ένα διαμέρισμα δύο δωματίων και κοιμάται σε ένα ράντσο. Κάθε πρωί που ανοίγει τα μάτια του, τρέμει στη σκέψη πως ίσως να μη βρει δουλειά. Έχει να συντηρήσει γυναίκα και έναν δίχρονο γιο. «Στη Γουατεμάλα», λέει, «δεν βγάζαμε τόσα, αλλά τουλάχιστον ζούσαμε ανθρώπινα». Εκεί κοντά…
… στέκεται ο Πασάνγκ Σέρπα από το Θιβέτ, με μια συντροφιά Θιβετιανών και Νεπαλέζων. «Δεν υπάρχουν δουλειές», λέει. Στήθηκε από τους πρώτους στο σταυροδρόμι, αλλά δυστυχώς… «Θα περιμένω ακόμη πέντε λεπτά». Τα πέντε έγιναν δέκα, δεκαπέντε, είκοσι πέντε. Μονάχα τότε το πήρε απόφαση πως θα έφευγε πάλι χωρίς δουλειά. Έριξε το σακούλι του στην πλάτη και χάθηκε σε μια γωνιά του δρόμου. Αύριο θα ξημέρωνε μια άλλη μέρα. Ούτε σήμερα το αμερικανικό όνειρο είχε φανεί πιστό στο ραντεβού του.