[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πεκίνο, σε παρακαλώ, μη μας απογοητεύσεις πολύ…

Άρχισε επιτέλους το προολυμπιακό τουρνουά του μπάσκετ και στρωθήκαμε πάλι στις πολυθρόνες να καμαρώσουμε τα δικά μας παιδιά κάτω από τα καλάθια. Και προχθές το βράδυ βρέθηκα να παρακολουθώ κολλημένη μέχρι τέλους το μεταμεσονύκτιο ντοκιμαντέρ της ΝΕΤ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, με τον ξυπόλητο Αμπέμπε Μπεκίλα να μπαίνει θριαμβευτικά στις φωτισμένες πύλες της Αιώνιας Πόλης. Ξεθωριασμένες αναμνήσεις ήρθαν από το μακρινό παρεθόν, με ονόματα-θρύλους. Θυμάσαι τον Σεργκέι Μπούμκα; Τον Μαρκ Σπιτς; Και βέβαια τη Νάντια Κομανέτσι… Ξέχασες τον Καρλ Λούις! Βούτηξα λίγο μόνη μου και στη μαγεία του δικού μας 2004, στην απίστευτη ευφορία εκείνου του καλοκαιρού, στις μοναδικές εικόνες του Παπαϊωάννου. Σαν να ήταν χθες… Ευτυχώςσκέφθηκα- έχουμε ένα παραμύθι να ζήσουμε και αυτό τον Αύγουστο, έστω κι αν είναι ολίγον σικέ, αρκετά ντομπέ και πολύ σόου μπίζνες.

Ρωτάω τα σημερινά παιδιά εάν χαίρονται για τους Ολυμπιακούς που έρχονται. Δεν τα βλέπω ενθουσιασμένα. Οι Ολυμπιακοί έχασαν την αίγλη τους στις νεανικές συνειδήσεις μετά τα απανωτά κρούσματα ντόπινγκ, την απομυθοποίηση αγαπημένων μορφών, την εδραιωμένη πια πεποίθηση ότι υψηλές επιδόσεις σήμερα ίσον αναβολικά. «Άσε, απλώς κάποιοι πιάνονται και κάποιοι άλλοι όχι», είναι η τυποποιημένη και βαριεστημένη απάντηση που παίρνω. Η ισοπέδωση- μετά την πολιτική- και στον αθλητισμό.

Παρ΄ όλα αυτά, εγώ μετρώ τις μέρες μέχρι τα κινέζικα οκτάρια. Πεκίνο, σε παρακαλώ, μη μας απογοητεύσεις πολύ…