[ ΑΙΧΜΕΣ ] Εις μνήμην του δημοσίου συμφέροντος

ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ κακουργηματικών κατηγοριών για τη χειραγώγηση της μετοχής του Γερμανού πριν από την εξαγορά του από την CosmΟΤΕ, τα ερωτήματα για την πολιτική διαχείριση της υποχώρησης του ελληνικού Δημοσίου από τον ΟΤΕ και της εκχώρησης του μάνατζμεντ του Οργανισμού επιστρέφουν αμείλικτα. Ακόμα κι αν δεχθούμε την υπερασπιστι- κή γραμμή που φαίνεται να χαράσσουν οι εμπλεκόμενοι και να ενστερνίζεται ο υπουργός Οικονομικών, ότι η «ιδιωτική συναλλαγή» αύξησε την αξία της μητρικής εταιρείας, δηλαδή του ΟΤΕ, το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος καρπώθηκε τελικά την αποκτηθείσα υπεραξία. Διότι ενάμιση χρόνο μετά την ολοκλήρωση της συναλλαγής, το ελληνικό Δημόσιο υποχωρούσε από τον έλεγχο του ΟΤΕ, αφήνοντάς τον έκθετο σε μια κίνηση επιθετικής εξαγοράς. Και αυτή δεν άργησε να εκδηλωθεί από τη ΜΙG. Το ελληνικό Δημόσιο με παρένθετη εταιρεία την CosmΟΤΕ απέκτησε τον Γερμανό, αλλά ο έλεγχος του ΟΤΕ αποκτήθηκε τελικά από την Ντόιτσε Τέλεκομ με τη μεσολάβηση της ΜΙG, η οποία αποκόμισε και τα γνωστά υπερκέρδη. Υπήρξε σχεδιασμός και συνέχεια στις πράξεις του ελληνικού Δημοσίου; Υπήρξε μια συνολική κυβερνητική στρατηγική την οποία μπορεί να εκθέσει και να υποστηρίξει ο υπουργός Οικονομικών; Υπό άλλες συνθήκες μια έμμεση κρατικοποίηση που προηγήθηκε μιας άμεσης αποκρατικοποίησης θα μπορούσε να αποδειχθεί επωφελής για το Δημόσιο. Υπό τις δεδομένες συνθήκες, τα υπάρχοντα στοιχεία συνηγορούν για το αντίθετο.

Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να προκληθεί βλάβη του δημοσίου συμφέροντος. Μεταξύ αυτών, φαίνεται ότι οι «επιχειρηματικές κινήσεις» των ιδιωτικοφανών κρατικών εταιρειών κατέκτησαν προνομιακή θέση στους χειρισμούς τής άλλοτε «νέας διακυβέρνησης».