[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ψύλλοι στ΄ αυτιά μου

Βρε τον καημένο τον Λιάπη τι έπαθε… Δεν ξέρω γιατί τον συμπαθώ, μήπως τον είχα δει ποτέ φωτογραφία να κρέμεται από τις χειρολαβές σε τραμ ή τρόλεϊ, μια από τις πόζες που βγάζουν οι υπουργοί των ΜΜΜ, και συγκινήθη- κα; Έχω αδυναμία σε αυτά τα ενσταντανέ, κολακεύει τους υπουργούς το τέντωμα χειρός, κάτι σαν φυσικό λίφτινγκ, ή απλώς γοητεύομαι επειδή «αστικό λεωφορείο έκανα την καρδούλα μου» που έλεγε κι ο Βοσκόπουλος κάποτε στο περίφημο άσμα «Ψύλλοι στ΄ αυτιά μου». Κάτι επάνω του (του Λιάπη, όχι του Βοσκόπουλου) θύμιζε παιδί που υποχρεώθηκε να ακολουθήσει τις επιλογές της οικογενείας του και ζει με το άγχος αν θα τα βγάλει πέρα. Σε αντίθεση με τον άλλον, που έκανε το ίδιο αλλά χωρίς άγχος, παίζοντας στα δάχτυλα ό,τι τον τρομάζει.

Ένα δηλαδή κατ΄ εξοχήν ελληνικό δράμα, το οποίο τυλίγει με στοργή και κατανόηση ο ελληνικός λαός, γιατί σε ποιον δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο; Συμφωνούμε κατά βάθος, οι συγγενικοί δεσμοί πάνω από όλα, έχουμε και την έλλειψη της φεουδαρχίας που μπορεί να πέρασε από τα άγια αυτά μέρη, αλλά κάπως δεν άγγιξε, οπότε οφείλουμε από την αρχή να βιώσουμε τον Μεσαίωνα των μεγάλων οίκων, για να περάσουμε στην Αναγέννηση με το καλό όταν έρθει η ώρα. Υπάρχει επιείκεια, πολλά μπορούν να γίνουν δεκτά εφόσον και ο κοινός θνητός να κατοχυρώσει ορισμένα κληρονομικά δικαιώματα απέναντι σε αυτό το κράτος θέλει, λίγη στοργή και φροντίδα απαιτεί, κάτι το μπόσικο να χωρέσει την ιδιαιτερότητά του, το σόι του, σε ό,τι μικρό έχει κατοχυρώσει. Μπαίνουν πολλοί ψύλλοι στο ένα μας αυτί δηλαδή γενικώς, αλλά ανενόχλητοι και παρά το βαρύ κλίμα, μπορούν άνετα να βγαίνουν από το άλλο.