Το Πνεύμα του Τόνου

Εστίες

Εκείνο που ανακαλύπτει κανείς συνεχώς και με χαρά είναι αυτές οι «εστίες αντιστάσεως» των νέων ανθρώπων. Ιδίως των παιδιών που ζουν στις επαρχίες, κι ακόμη στις πόλεις που δημιουργήθηκαν εκτός Αθηνών.

Οι δήμαρχοι και οι παράγοντες κατάλαβαν πια ότι δεν αρκεί μια τυχάρπαστη συναυλία για να ευφρανθεί ο κόσμος, αμέσως μετά τη χειμερία νάρκη του. (Μόνο φάλτσο, σαν τη μύγα στη σούπα, οι διοργανωτές παράγοντες). Η αξιοποίηση πρώτα πρώτα νέων συγκροτημάτων μουσικής είναι μια σπουδαία επένδυση. Μπορεί να μην είναι «ισάξιοι» των «Αθλίων των Αθηνών», είναι όμως περισσότερο ολοκληρωμένοι δεδομένου ότι αυτά τα παιδιά έχουν οράματα. Και μπορεί κανένας απ΄ αυτούς να μην έχει το μέλλον που ονειρεύτηκε, ούτε κατά μόνας ούτε ως ομάδα, έχει όμως τη συνείδησή του ήσυχη ότι αγωνίστηκε για έναν καλύτερο κόσμο.

Είναι υπερβολικό και πομπώδες βέβαια, αλλά έτσι είναι. Όσο για την αμοιβή τους, σπάνια να τους συνδράμουν μόνο για την κάλυψη των απαραίτητων εξόδων. Εκτός από τις συναυλίες, υπάρχουν φαίνεται και άλλες χαρές στη ζωή. Οι συνεχείς προσκλήσεις πνευματικών ανθρώπων, τα ρεσιτάλ μουσικής και οι παραστάσεις μοναχικών καβαλάρηδων, οι εκθέσεις ζωγραφικής.

Οι πολιτικοί που επισκέπτονται τις επαρχίες τουύς κοιτούν αποσβολωμένοι. Όλα έγιναν ερήμην τους. Και χωρίς να μεσολαβήσουν σε κανέναν κερατά για χρήματα. Και ενώ μέχρι τώρα η αποτυχία τούς είχε αναθέσει ρόλο σε βωβό κινηματογράφο, αιφνιδίως μιλούν. Συγχαίρουν. Για να φανεί ακόμη πιο δυνατή η ύπαρξή τους. Και υπόσχονται. Για ν΄ αποδείξουν ότι δεν ξόφλησαν.