«Αmado mio» και «Ποτέ την Κυριακή» στον κατάμεστο Λόφο

Μπορεί να έκανε ζέστη, η κίνηση στον περιφερειακό του Λυκαβηττού να έμοιαζε με σταματημένη διαδήλωση και ο λόφος να είναι όντως απότομος (κυρίως όταν δεν ανεβαίνεις απ΄ τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο) όμως τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν πτόησε τους Αθηναίους, να πάρουν το δισάκι τους, το νεράκι τους και- κυρίως- την καλοκαιρινή τους διάθεση και να περιμένουν ολόχαροι τους Ρink Μartini.

Γεμάτος ο Λυκαβηττός, μέχρι την τελευταία κερκίδα. Γεμάτο και το κοίλον του θεάτρου πολύ πριν χαμηλώσουν τα φώτα. Η έναρξη, με ένα θερμό χειροκρότημα και τις πρώτες νότες ενός ζωηρού τζάζι «Βolero» (Ραβέλ) από τη στυλάτη 12μελή μπάντα που έρχεται από το Πόρτλαντ του Όρεγκον. Όλες τους οι επιτυχίες επί τάπητος- «Que Sera Sera», «Una Νotte Α Νapoli», «Donde Εstas Yolanda», «Je ne veux pas travailler», «Αmado Μio», «Dosvedanya Μio Βambino» κ.λπ.-, ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο και στον χώρο, από την Ιταλία του ΄50 στα τζαζ κλαμπ της δεκαετίας του ΄30, τα αμερικάνικα μιούζικαλ, τις σάμπες και τους νοσταλγικούς κουβανέζικους ρυθμούς μέχρι και το «Ποτέ την Κυριακή» ή το αραβικό «Βukra Wba΄ do» που θυμίζει καμπαρέ οριεντάλ.

Εξαιρετική η τραγουδίστρια Τσάινα Φορμπς, κινήθηκε με τη φυσικότητα και τη σιγουριά ηθοποιού που έχει γίνει ένα με τον ρόλο της- οικειότητα, γλυκύτητα, ευγένεια, χάρη αλλά και συγκρατημένο πάθος (ό,τι ακριβώς εκπέμπει ως σύνολο όλο το γκρουπ). Τζάζι, λάουντζι ενορχηστρώσεις, νοσταλγική διάθεση, αστραφτερά σόλο, ανάσες κλασικής μουσικής. Όλα αυτά μέσα από μια ορχήστρα που φαίνεται να ελέγχει την κάθε νότα κι έχει κάνει δεύτερη φύση της τη μείξη μουσικών ειδών. Το φινάλε με «Ποτέ την Κυριακή» (σε άπταιστα ελληνικά) κι ένα ζουμερό, μπιτάτο «Βrazil» που έκανε το θέατρο να χορεύει.