[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η μοναξιά της αγανάκτησης

ΑΚΡΙΒΕΙΑ, ανεργία, ανασφάλεια.

Και αδιέξοδα. Φτωχότεροι, απαισιόδοξοι, υπερχρεωμένοι και απογοητευμένοι. Η ακρίβεια καλά κρατεί και ουσιαστικά καμία προσπάθεια δεν γίνεται για τη βελτίωση της καθημερινότητας. Και οι νέοι; Οι νέοι βρίσκονται στο περιθώριο. Καταδικασμένοι να επιβιώσουν σε μια Ελλάδα μίζας, σκανδάλων, αναξιοκρατίας, ανεργίας, ωχαδερφισμού, χωρίς παιδεία, χωρίς υγεία και χωρίς προοπτική. Και δεν είναι μόνο ότι θα υποστούν τα πάνδεινα από το κράτος-δυνάστη. Θα πρέπει να επιβιώσουν σε χειρότερες περιβαλλοντικές συνθήκες, με μισθούς και με συντάξεις πείνας. Ήδη σήμερα δεν υπάρχει μόνο η γενιά των 700 ευρώ, αλλά και η γενιά των 500 ευρώ, η γενιά των προγραμμάτων Stage, που αναγκάζεται να συνωστίζεται στα γαλάζια γραφεία για να εξασφαλίσει την παράταση μιας εργασιακής ομηρείας, χωρίς ασφάλιση και χωρίς μέλλον. Δεκάδες χιλιάδες άνεργοι νέοι αποτελούν τους «επίλεκτους ομήρους» της κυβέρνησης, η οποία έχει συνειδητά μετατρέψει τα προγράμματα εργασιακής εμπειρίας σε εργαλείο άκρατης ψηφοθηρίας και πανίσχυρο κομματικό μηχανισμό εμπορίας ονείρων.

Ενώ η Ελλάδα είναι σήμερα πρωταθλήτρια στην ανεργία των νέων και των γυναικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η κυβέρνηση θριαμβολογεί ότι μείωσε δραστικά την ανεργία. Είναι η γνωστή γαλάζια μέθοδος της ταχυδακτυλουργίας. Της εξαπάτησης. Όπως συμβαίνει με την οικονομία, όπου τα επίσημα στοιχεία αναδεικνύουν τα ζητήματα του νέου αναπτυξιακού προτύπου της ανισοκατανομής του εισοδήματος και της μονομερούς επιβάρυνσης της μισθωτής εργασίας ως τα σοβαρότερα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Όπως συμβαίνει με το Ασφαλιστικό, όπου αυξάνουν τα όρια ηλικίας και μειώνουν τις συντάξεις επαιρόμενοι ότι έλυσαν το πρόβλημα. Έτσι τώρα – σε μια προσπάθεια να μειώσουν δήθεν την ανεργία η οποία καλπάζει- δεν καταμετρούν όσους έχουν εργαστεί έστω και μία ώρα την εβδομάδα ούτε τους ανέργους που είναι σε προγράμματα κατάρτισης ή σε προγράμματα Stage, αλλά ούτε και τους 120.000 «κρυφούς» άνεργους, δηλαδή αυτούς που δεν δηλώνονται πουθενά, γιατί έχουν πάνω από 2 χρόνια άνεργοι και δεν καταγράφονται, γιατί δεν ελπίζουν πλέον σε τίποτε αλλά και δεν επιδοτούνται. Δυστυχώς, στη γενικότερη κρίση των θεσμών αντιπροσώπευσης και στην ιδιώτευση, στην κοινωνία του καναπέ, ο καθένας έχει σηκώσει μόνος του τον σταυρό του μαρτυρίου και ανεβαίνει τον Γολγοθά του. Δεν ελπίζει, δεν ακούει, δεν περιμένει. Η μοναξιά της αγανάκτησης.