[ Πρόσωπα ] Το μεγάλο φαβορί

Η βρετανική πολιτική αλλάζει ρότα. Ο ηλικίας 41 ετών συντηρητικός Ντέιβιντ Κάμερον είναι πλέον το μεγάλο φαβορί για την πρωθυπουργία στις εκλογές που έχουν προγραμματιστεί για τον Μάιο του 2010.

Oι Τόρις χρειάστηκαν οκτώ χρόνια και τρεις εφήμερους ηγέτες για να φτάσουν τελικά στον πιο κατάλληλο. Ο Κάμερον δεν βγήκε ακριβώς από το πουθενά, ήταν όμως προϊόν ανάγκης. Από μια άποψη η ανάδυσή του αποτελεί συνέπεια της επιτυχίας των Νέων Εργατικών. Όπως η επιτυχία της Μάργκαρετ Θάτσερ ανάγκασε τους Εργατικούς να εγκαταλείψουν τις ιδεολογικές τους παρωπίδες, έτσι και η επιτυχία των Νέων Εργατικών οδήγησε τους Τόρις να προσανατολιστούν προς το Κέντρο, ώστε να επιδιώξουν ξανά την εξουσία. Και ο Κάμερον συγκεντρώνει όλες τις αρετές του καλού κεντρώου ή του καλού κεντροδεξιού…

Ο ηγέτης των Συντηρητικών μοιάζει τόσο πολύ στον Μπλερ, ώστε δείχνει συχνά να τον μιμείται. «Δεν είμαι ιδεολόγος, αλλά ένας πρακτικός άνθρωπος», δήλωσε αμέσως μετά την εκλογή του στην ηγεσία των Τόρις, τον Δεκέμβριο του 2005. Ο Μπλερ απαγκίστρωσε τους Εργατικούς από την πάλη των τάξεων, όπως ο Φελίπε Γκονθάλεθ απαγκίστρωσε τους Ισπανούς Σοσιαλιστές από τον μαρξισμό. Η ήττα των Εργατικών στις επαναληπτικές εκλογές που έγιναν τον Μάιο οφείλεται μεταξύ άλλων στην προσπάθειά τους να προσδώσουν ιδεολογικό χαρακτήρα στη μάχη, μιλώντας για επιστροφή των toffs, της υψηλής τάξης. Ο Κάμερον είναι πράγματι ένας toff: γιος πλουσίων, ανιψιός βαρόνων, σπουδασμένος στα πιο ελιτίστικα σχολεία της χώρας (Χέδερνταουν, Ίτον, Οξφόρδη), με πλούσιες οικογενειακές και προσωπικές γνωριμίες. Αλλά δεν συμπεριφέρεται σαν πραγματικός toff. Και αυτό που πέτυχε είναι να απομακρύνει το κόμμα από τις εμμονές που το καταδίωκαν από το 1997. Έσβησε τη λέξη «Ευρώπη» από την πολιτική συζήτηση για να αποφύγει εσωτερικές τριβές, παρ΄ όλο που ο ίδιος είναι αντίθετος με την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Χαμήλωσε τους τόνους απέναντι στους μετανάστες. Τάχθηκε ανοιχτά υπέρ των επενδύσεων στις δημόσιες υπηρεσίες θυσιάζοντας την παράδοση των Συντηρητικών που θέλει την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη μείωση του κράτους. Εγκατέλειψε μια από τις παραδοσιακές αξίες του συντηρητισμού: την επιλογή, ως κλειδί του εκπαιδευτικού συστήματος. Τάχθηκε με αποφασιστικότητα υπέρ της καταπολέμησης των κλιματικών αλλαγών. Έκανε σημαία του τη μάχη για την ισότητα των δύο φύλων και τα δικαιώματα των μειονοτήτων.

Η θέση του στο κόμμα είναι όμως πιο εύθραυστη απ΄ ό,τι φαίνεται, σημειώνει η «Ελ Παΐς». Αυτό που ενισχύει την ηγετική του θέση δεν είναι οι ιδέες, αλλά η πεποίθηση ότι μπορεί να οδηγήσει το Συντηρητικό Κόμμα στην εξουσία. Όσο οι δημοσκοπήσεις είναι θετικές, όλα πηγαίνουν καλά γι΄ αυτόν. Σε αντίθετη περίπτωση, οι γκρίνιες και οι αμφιβολίες θα επιστρέψουν.