[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Καθαριστήριο «Η αγωγή»

ΥΠΑΡΧΕΙ, ΑΛΗΘΕΙΑ, καμιά διαφορά; Υπάρχει απόσταση; Για την ποινική δικονομία, ναι. Τα ηθικής τάξης παραπτώματα είναι γνωστό ότι δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της. Για το κοινωνικό σύνολο, ωστόσο, που δεν είναι υποχρεωμένο να αξιολογήσει ποινικά τις ενέργειες των δημοσίων προσώπων, είτε αυτές είναι ποινικά κολάσιμες είτε όχι, είναι ένα και το αυτό. Διαβεβαιώνοντας προ καιρού τους δημοσιογράφους ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ότι δεν εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα στην υπόθεση της Siemens και ότι συνεπώς δεν… κινδυνεύει η δικογραφία να διαβιβαστεί στη Βουλή, έκανε έναν διαχωρισμό.

Μπορεί να έχουν τελεστεί πράξεις με ηθική απαξία, αλλά αν δεν αξιολογούνται ποινικά, η Δικαιοσύνη δεν νομιμοποιείται να τις κρίνει. Η ελληνική κοινωνία όμως έχει κάθε δικαίωμα και να τις μάθει και- πολύ περισσότερο- να τις επεξεργαστεί προκειμένου να καταλήξει στα συμπεράσματά της. Εδώ λοιπόν, στο δικαίωμα πληροφόρησης των πολιτών, υπεισέρχεται ο Τύπος με τον παρεξηγημένο ρόλο του. Όταν μας προβάλλει θετικά επιτελεί άριστα το καθήκον του, αλλά αν τολμήσει να μας θίξει- όχι αόριστα και συκοφαντικά, αλλά με χαρτιά και ντοκουμέντα- ποιος είδε τους…

μικρούς θεούς και δεν τους φοβήθηκε! Πόλεμος… Όχι με αντιπαράθεση υπερασπιστκών επιχειρημάτων, που ουδείς δημοσιογράφος θα αρνηθεί να δημοσιεύσει (άλλωστε ο διάλογος ζωντανεύει την επικαιρότητα), αλλά με αγωγές. Με τη βεβαιότητα ότι τα γεγονότα που τυχόν αποκαλύπτονται δεν πρόκειται να οδηγήσουν τον πρωταγωνιστή στο εδώλιο του κατηγορουμένου λόγω παραγραφής των αδικημάτων ή λόγω έλλειψης αξιολογήσιμων για τη Δικαιοσύνη στοιχείων, δημόσια πρόσωπα των οποίων τα ονόματα έχουν εμπλακεί στην υπόθεση της Siemens, έχουν αποδυθεί σε μια μάχη κατά των ΜΜΕ και ακριβέστερα, κατά των δημοσιογράφων. Με αγωγές που στρέφονται κατά του πλέον αδύναμου (μην τα χαλάσουμε και με τον εκδότη) διεκδικούν υπέρογκες αποζημιώσεις για ηθική βλάβη, που, χωρίς κανένα έρεισμα – όπως διατείνονται- τους προκάλεσε το δημοσίευμα.

Οχυρωμένοι πίσω από το… άβατο που τους παρέχει η ελληνική έννομη τάξη, κάνουν ένα λάθος.

Παραγνωρίζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που δεν απονέμεται με νόμους. Και βεβαίως δεν εξευμενίζεται με αγωγές, οι οποίες μάλλον ενισχύουν τις υποψίες της κοινωνίας.