[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ελεύθερα σώματα

Καθώς λυπόμουν την πανώρια κοπέλα από τη Σρι Λάνκα που ντρέπεται να κολυμπήσει, συνειδητοποίησα πόσο τυχεροί είμαστε, στο θέμα αυτό τουλάχιστον, ως λαός και ως άνθρωποι. Έχουμε μάθει να χαιρόμαστε τη θάλασσα με το κορμί ελεύθερο, έχουμε ξεπεράσει αναστολές τέτοιου είδους. Θυμήθηκα τη γιαγιά μου που έμπαινε δισταχτικά και προχωρούσε ώς εκεί που πάτωνε μόνο, πρώτη γυναίκα στη σειρά πολλών γενεών που βουτούσε στη θάλασσα.

Πόσο έχουμε εξοικειω- θεί τώρα πια, πόση άνεση έχουμε αποκτήσει, πόση ελευθερία κινήσεων και αθλητικές εμπειρίες για κάθε κατηγορία έχουμε κερδίσει! Κι είναι το άγγιγμα του νερού, ο τρόπος που σε δέχεται, ίδιος για κάθε σώμα, είτε βουτάς στην πιο ακριβή λουξ παραλία, είτε στην ταπεινότερη δωρεάν πλαζ.

Ίδια η θάλασσα, σε τυλίγει και σε ελαφρώνει, σε περιποιείται και σε ξανανιώνει, φτάνει να μη ντρέπεσαι να γδυθείς, να παραδώσεις ανεπιφύλακτα στο αλμυρό νερό το δέρμα σου. Παλλαϊκή και δημοκρατική κατάκτηση που καθημερινά την απολαμβάνουν όχι μόνο νέοι και ωραίοι, οι πάντες.

Βλέπεις τους μεγαλύτερους και τις μεγαλύτερες να κυκλοφορούν στο κέντρο της Αθήνας, στις αφετηρίες λεωφορείων και τραμ, με τη μεγάλη τσάντα που περιέχει μαγιό και πετσέτες, με τα άνετα ρούχα τους, κάποιο καπέλο ενίοτε, μια ψάθα παραμάσχαλα, και πάνω στους ηλιοκαμένους ώμους με τις φακίδες που έχει ξεφλουδίσει ο ήλιος, μαντεύεις την ηδονική τους συνεύρεση με τη θάλασσα που τους έχει ξαναδώσει το σώμα τους και τις δυνατότητές του. Επιστρέφουν με βρεγμένα μαλλιά, δίπλα είναι το σπίτι. Ή είναι εκεί επί τόπου το σπίτι, στην αμμουδιά, όπου οι οικογένειες ξανασμίγουν και εκτίθενται, δοκιμάζονται και κοιτάζονται, γίνονται άνθρωποι και σώματα ξανά. Αχ, θάλασσα κι αλμυρό νερό, και να μην έχεις τραγούδι άλλο από εκείνο με τον καημό του ξενιτεμένου; Αδικία!