[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μυστικές φλέβες

Εδώ από κάτω έχει νερά, έτσι εξηγείται. Θα πρέπει να ήταν ατίθασα νερά, γι΄ αυτό και επιβίωσαν με κάποιον τρόπο. Σκληροτράχηλα, πιο ανυπότακτα από τον Κηφισό που καλύφθηκε, από τον Ιλισό που ξεχάστηκε, από τον Ηριδανό που τον βρήκαν κατά λάθος σκάβοντας στο Μοναστηράκι και δεν ξέρουν τι να τον κάνουν.

Πώς έγινε και υπάρχει ακόμα δροσιά στο πρώην ρέμα δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά έπειτα από πολλές ώρες περπάτημα σε καλύτερες γειτονιές της Αθήνας, φτάνω στη Φωκίωνος Νέγρη και με καλωσορίζει μια υγρασία μυστική. Κάποτε υπήρχαν λιμνούλες με πάπιες, όταν ήμασταν παιδιά. Έμειναν μερικές, που ίσως γεμίζουν από τα κρυμμένα υπόγεια ύδατα. Μια εποχή ακούστηκε ότι υπήρχαν ιαματικές πηγές σε κείνες τις υδάτινες φλέβες. Είχαμε υποθέσει μάλιστα ότι σε λίγο καιρό θα αποκτούσε η γειτονιά τα πιο υγιή και μακρόβια παπάκια των Βαλκανίων, αφού ήταν τα μόνα που απολάμβαναν το ντόπιο νερό. Αλλά τελικά τα παπάκια εξολοθρεύτηκαν από άλλους παράγοντες και οι μαγικές δυνάμεις των νερών ξεχάστηκαν. Άσε που δεν χρειάζεται να είναι ραδιούχα, θειούχα, ή δεν ξέρω τι άλλο, για να κάνουν το θαύμα τους μέσα στο καυτό τσιμεντένιο καλοκαίρι. Μόνο να υπάρχουν και να κυλάνε προς άγνωστη κατεύθυνση. Και υπάρχουν, το νιώθει κανείς ανεβαίνοντας τον μόνο δρόμο της Αθήνας που τίμησε την ύπαρξη ρέματος. Κυλάνε υποδόρια, κάτω από τους κυβόλιθους, τις καρέκλες και τα τραπέζια των καφενείων, τις ξεπεσμένες πολυκατοικίες. Τα δέντρα το ξέρουν και μας γνέφουν με τα φυλλώματά τους, τα συναντούν κρυφά και δροσίζονται, οπότε γενναιόδωρα, επειδή δεν έχουν μνήμη, σκορπίζουν κάποιον ενθουσιασμό στα πέριξ. Δεν ξέρουν ότι είναι μοναδικά στην πόλη, μνημεία ενός είδους που αποδεκατίστηκε, παραποτάμιας βλάστησης, γι΄ αυτό είναι τόσο ταπεινά και χωρίς μνησικακία.