[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Θωμά, είσαι σπίτι;

Γιατί σε παίρνω και μιλάει… Πού είσαι, ρε Θωμά, να με φωτίσεις; Εσύ δεν έλεγες ότι χωρίς λάδωμα δεν γίνεται δουλειά στην Ελλάδα; Δεν το είχες αναλύσει ως επιβίωση μιας παραδοσιακής σχέσης αξιωματούχων με τους πολίτες και τους εργολάβους, που οφείλουμε να την δεχθούμε διότι προάγει τον πλούτο της χώρας και διατηρεί τα ανατολίτικα χαρακτηριστικά της; Η παράδοση, δεν έλεγες Θωμά μου, η παράδοση…

Αυτό που παραδίδεται σε ηλεκτρονικά είδη, σε πάμπερς, σε λογαριασμούς, σε έξυπνα πράγματα που ανανεώνουν την παράδοση χωρίς να την προδίδουν;

Δεν γελούσες εσύ με τις αντιρρήσεις μας; Μας έλεγες αφελείς και κάτι άλλο, νομίζω. Σήκωνες τους ώμους, έλεγες ότι αυτά δεν έχουν ουσία. Τι βλάφτει ολίγος πλουτισμός; Φέρνει και συνάλλαγμα.

Κυκλοφορεί γενικώς το χρήμα. Έλεγες ότι κάπως πρέπει να ζουν και οι πολιτικοί, έλεγες ότι στο κάτω κάτω μια χαρά εταιρεία είναι η Ζίμενς, έχουμε κανένα παράπονο; Θωμά, πού είσαι τώρα;

Πήγες κιόλας στη Χαβάη;

Γιατί χάθηκε η σοφία σου, Θωμά μου, από τον ορίζοντα; Βγαίνουν όλοι θιγμένοι κι αγανακτισμένοι, πιο κατάπληκτοι από εμένα τότε, πιο αφελείς, κι έχουν πέσει από τα σύννεφα. Και κανείς δεν τους ειρωνεύεται όλους αυτούς τώρα. Κανείς δεν τους λέει ότι είναι η εξαίρεση στον κανόνα, ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται, όπως μου έλεγες εσύ τότε. Θωμά, είσαι σπίτι; Πώς γίνεται και είναι τώρα τόσο αφελείς όσο ήμουν εγώ; Εξήγησέ μου, σε παρακαλώ, και πες μου επίσης: γιατί παρ΄ όλα αυτά δεν νιώθω καθόλου δικαιωμένη; Γιατί νιώθω εξ ίσου ηλίθια με τότε που μου το έλεγες ξεκάθαρα ότι είμαι ηλίθια; Γιατί νιώθω, μάλιστα, ακόμα πιο ηλίθια;