«Ας ταράζουμε τα νερά, ακόμη και με πρόκληση»

Να εμπιστευόμαστε τους εαυτούς μας και να δρούμε με χαρά και πάθος.
«Έτσι μόνο δεν θα μας πατάνε οι πιο δυνατοί», λέει η διάσημη σοπράνο Μαρλίς Πέτερσεν που εμφανίζεται στο Φεστιβάλ Ναυπλίου
«Δεν βλέπω τον εαυτό μου ως σταρ, αλλά είμαι ευτυχής που άλλοι με βλέπουν έτσι!», λέει στα «ΝΕΑ» η Μαρλίς Πέτερσεν όταν τη ρωτάμε τι σημαίνει να είσαι σταρ στις μέρες μας. Απλή στη συμπεριφορά της αλλά αληθινή σταρ στη σκηνή, γοητευτική και ταλαντούχα, η Γερμανίδα σοπράνο τα τελευταία χρόνια έχει κάνει χιλιάδες θαυμαστές με την πληθωρική-σαν με μεσογειακό ταμπεραμέντο- παρουσία της και την αντι-σοπράνο συμπεριφορά της.

«Η ζωή ενός τραγουδιστή έχει πολλές όμορφες πλευρές, μπορείς να μάθεις πάρα πολλά για τη μουσική, τους ανθρώπους, τους άλλους τόπους και, βέβαια, για τον ίδιο σου τον εαυτό. Επίσης, το να παίζεις “ζωντανά” στη σκηνή και να δίνεις όλα όσα έχεις στο ακροατήριο “κάθε στιγμή και πάντα διαφορετικά”, είναι εξίσου σπουδαία και βαθιά εμπειρία! Φαντάζομαι ότι κάτι τέτοιο, αυτό το συναίσθημα του “ζωντανού” παιξίματος στη σκηνή, δεν μπορούν να το αισθανθούν οι ηθοποιοί της τηλεόρασης και του κινηματογράφου και από αυτή την άποψη μειονεκτούν», λέει.

Παρ΄ ότι διακρίθηκε μικρή στις σπουδές της στο πιάνο και το φλάουτο, όταν έπρεπε να διαλέξει δεν δίστασε πολύ: «Από τη στιγμή που “ανακάλυψα” τη φωνή μου, ήταν για εμένα απολύτως σαφές ότι θα ακολουθούσα αυτό το μονοπάτι», λέει η 40χρονη λυρική τραγουδίστρια. Με τη φωνή και την ερμηνεία της εντυπωσίασε το αθηναϊκό κοινό ερμηνεύοντας τον ρόλο της «Λούλου» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Έκτοτε έρχεται αρκετά τακτικά. Μάλιστα και εκτός των αθηναϊκών τειχών, όπως φαίνεται και από το αναμενόμενο ρεσιτάλ της στο Φεστιβάλ Ναυπλίου την Κυριακή, όπου θα ερμηνεύσει τρα γούδια των Σούμπερτ, Μπραμς και Στράους, από κοινού με τον πιανίστα και διευθυντή του Φεστιβάλ Γιάννη Βακαρέλη. «Είναι υπέροχο να είσαι στη σκηνή γιατί μπορείς να συνδυάσεις τη μουσική με τη γλώσσα της ψυχής σου και να φιλτράρεις τους ήχους μέσα από τα συναισθήματα που σε διακατέχουν. Η πλέον συναρπαστική στιγμή είναι όταν ξεχνάς οτιδήποτε έχει να κάνει με τεχνική και “κάτι μέσα σου” τραγουδάει μόνο του», λέει η Γερμανίδα σοπράνο κολορατούρα.

Τα λάθη δεν τα φοβάται: «Όταν κάνω όπερα δεν είμαι ιδιαίτερα αγχώδης. Είμαι εντελώς ενσωματωμέ νη στη συνολική εικόνα της παράστασης. Τα πράγματα είναι διαφορετικά στα ρεσιτάλ. Όλα φαίνονται εντελώς γυμνά και δεν μπορείς να κρυφτείς. Τα λάθη πάντως είναι ανθρώπινα αλλά και καλοδεχούμενα, όταν συμβαίνουν». Η Μαρλίς Πέτερσεν έχει τραγουδήσει σε όλα τα μεγάλα θέατρα, όχι μόνο της Γερμανίας αλλά και της Ιταλίας (στη Σκάλα) ή της Γαλλίας (στην Όπερα της Βαστίλλης). Από το 1998 έγινε βασικό μέλος της Γερμανικής Όπερας του Ρήνου εντυπωσιάζοντας με τις ερμηνείες της.

Τη ρωτάμε αν ευδοκιμούν φιλίες στα ψηλά σκαλοπάτια της καλλιτεχνικής ζωής.

«Δόξα τω Θεώ, έχω πολλές φιλίες με μουσικούς και πολλές είναι πραγματικά βαθιές», απαντά. «Φυσικά, ο κόσμος της μουσικής μπορεί να είναι πολύ ανταγωνιστικός και το σύστημα αυτό που λειτουργεί με την ικανότητα, την αποτελεσματικότητα και την ισχύ τα ενθαρρύνει αυτά πολύ. Αν όλοι μας μπορούσαμε να εμπιστευθούμε περισσότερο τους εαυτούς μας και να κάνουμε ό,τι κάνουμε με αληθινή χαρά και πάθος, δεν θα χρειαζόμασταν αυτό το είδος ανταγωνισμού που σπρώχνει τους δυνατούς ψηλά και πιέζει τους αδύναμους προς τα κάτω», καταλήγει.

ΙΝFΟ

Στο 17ο Φεστιβάλ Ναυπλίου (http://www.nafplionfestival.gr) την Κυριακή 29 Ιουνίου και ώρα 21.00 στην Πλατεία Αγ. Γεωργίου, μαζί με τους Γιάννη Βακαρέλη (πιάνο), Αλεξάνδρα Νομίδου (πιάνο), Σπύρο Μουρίκη (κλαρινέτο).

«Η όπερα θέλει ποικιλία και θάρρος»

Για να επιβιώσει η όπερα, πιθανόν θα χρειαστούν αλλαγές, λέει η Μαρλίς Πέτερσεν. Ωστόσο, δεν χρειάζονται ακρότητες. «Όλα τα άξια καλλιτεχνικά έργα έχουν κοινό στοιχείο ότι θέλουν να ταράζουν τα λιμνάζοντα ύδατα, να κάνουν τον κόσμο να ξεβολεύεται. Αν αυτό θα το επιτύχουν μέσω της ψυχαγωγίας ή πάλι με την πρόκληση, δεν έχει σημασία.

Το ακροατήριο θα επιλέξει με τι θέλει να ξεβολευτεί. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να βρούμε την ισορροπία σε όλα αυτά: οι μεγάλες δόσεις παλιομοδίτικου στυλ και μοντερνισμού είναι το ίδιο “κακές”.

Η μείξη κάνει το θέατρο ζωντανό, κάνει και τον κόσμο να θέλει να ακούσει περισσότερα.

Ειδικά η όπερα χρειάζεται μεγάλη προσφορά, ποικιλία και θάρρος.

Χρειαζόμαστε μοντέρνες συνθέσεις και ερμηνείες που μπορούν να βοηθήσουν πολύ την κατανόηση καθημερινών ζητημάτων. Άλλωστε, αν το καλοσκεφτούμε, όλοι οι συνθέτες ήταν μοντέρνοι στον καιρό τους. Είναι και αυτοί μέρος της εξέλιξης του κόσμου και του εαυτού μας».