ΑΙΧΜΕΣ Η χαμένη τιμή

Έπρεπε να διασυρθούν άλλη μία φορά διεθνώς (από ειδησεογραφικά πρακτορεία και blogs) η Ελλάδα και ο σύγχρονος πολιτισμός της, να υπάρξει γενική κατακραυγή, να ασκηθούν ποιος ξέρει πόσες και από πόσο υψηλά πιέσεις για να αποσφραγίσουν τον Λυκαβηττό εκείνοι που δίχως πρόνοια αλλά μόνον με άκαιρη αστυνόμευση αποφάσισαν να «νοιαστούν»; Έπρεπε να συρθούν τελικά οι «φύλακες» (που μόνον γνώσιν και σωφροσύνην δεν έχουν) στην απόφαση της αποσφράγισης, βλάπτοντας πρώτα ανεπανόρθωτα την τιμή του Θεάτρου του Λυκαβηττού, καθώς άφηναν υπονοούμενα περί «επικινδυνότητας», δίχως στοιχεία- όπως αποδεικνύουν τουλάχιστον δύο πραγματογνωμοσύνες; Έπρεπε ακόμη και την ώρα της αποσφράγισης, αντί σοβαρότητας και υπευθυνότητας απέναντι στο κοινό στο οποίο προκάλεσαν σύγχυση (που θα τους οδηγούσε ακόμη και σε ένα «συγγνώμη, λάθος»…), οι «υπεύθυνοι» του Δήμου Αθηναίων να επιλέξουν τακτική επιθετική, μιλώντας για «στημένη παράσταση» από όσους αντέδρασαν στη σφράγιση; Και την αποπροσανατολιστική τακτική τού «δεν έχουμε σχέση με το Θέατρο Λυκαβηττού», ενώ και το σφράγισαν και το αποσφράγισαν; Ποιος θα αποκαταστήσει τη χαμένη τιμή του θεάτρου, που οι ανεύθυνοι «φύλακες» άφησαν αδίκως να αιωρείται πως «πιθανόν να είναι και επικίνδυνο»; Γιατί το σπίτι σου, όπως λέει ο σοφός λαός, πέφτει και σε πλακώνει κυρίως όταν δεν το παινεύεις…