[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Είμαστε όλοι εξωγήινοι

Δεν το νιώθετε καμιά φορά κι εσείς, όταν φυσάει τόσο δυνατός ο αέρας που στεγνώνει τα μάτια, όταν κάνει τόση ζέστη που παραλύει τα σώματα; Σαν να μη μας θέλει ο πλανήτης, σαν να αντιδρά η ανόργανη ύλη στην οργανική που την κυριαρχεί και τη βιάζει διαρκώς, που τη μεταλλάσσει και την υποχρεώνει σε διαρκή εξυπηρέτηση. Κι εμείς εδώ ζούμε σε χώρα εύκρατη και φιλική προς τους χρήστες, εκεί με τους τυφώνες και τις χιονοθύελλες, με τα μεγάλα κρύα και τις αφόρητα υψηλές θερμοκρασίες θα πρέπει να το νιώθουν πολύ περισσότερο οι άνθρωποι, αυτό που είπαν οι επιστήμονες τώρα που εξέτασαν πολύ προσεχτικά τον μετεωρίτη. Οι σπόροι της ζωής είναι εξωγήινοι, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει.

Μπορεί να μη σημαίνει παρά ένα παραμύθι περιπέτειας, κάτι που μας βασανίζει πάντα, σαν είδος και σαν άτομα. Εκεί που λέμε ότι βρήκαμε ένα μέρος να εγκατασταθούμε, να ριζώσουμε και να ησυχάσουμε, εκεί μας επισκέπτεται η ανησυχία, ξαναρχίζει η περιπλάνηση, η μετανάστευση, ο ξεριζωμός. Πώς αλλιώς να γίνει με την καταγωγή που έχουμε; Από άγνωστα αστέρια, από βίαιες συγκρούσεις, από εκρήξεις σουπερνόβα, από τυχαίες συνευρέσεις και αστάθμητους συγκερασμούς ήρθε και σχηματίστηκε το πρώτο κύτταρο. Είναι επισκέπτης από κόσμους που το απώθησαν και για να βασανίζεται από τόση ανισορροπία, να ρέπει προς τον θάνατο και την αναγέννηση διαρκώς, προς την κυριαρχία σε κάθε διπλανό του, προς όλες αυτές τις ιδιότητες της ζωής τέλος πάντων, που μας σοκάρουν όσο ζούμε, θα πρέπει να νοσταλγεί, να νοσταλγούν στο βάθος τα γονίδια το άγνωστο που τα σχημάτισε. Μετανάστης και η ζωή στον πλανήτη, από την αρχή και διαρκώς.