[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δήλωση δικαιώματος

Έχω δικαίωμα στην Πάρνηθα και θέλω να το δηλώσω. Πού θα αποταθώ; Κάνω χρησικτησία από τα έξι μου, μετά το πρώτο καλοκαίρι που πέρασα στην Κατασκήνωση των Υπαλλήλων Τραπέζης της Ελλάδος. Το έχω κατοχυρώσει με χιλιάδες εκατομμύρια ανάσες, με βήματα στο χώμα και σκαρφαλώματα, με κατασκευή κολιέ από κουκουναράκια, ύπνους που συνδυάζονταν καθημερινά με κατανάλωση αρώματος πεύκου από αληθινά πεύκα, όχι ερζάτς εσάνς. Κατόπιν δεκάδων επαναλήψεων, το επικύρωσα ως ενήλιξ με επαναλαμβανόμενες εκδρομές, όχι μόνο στο Μον Παρνές αλλά στο ίδιο το βουνό, με περπάτημα στα μονοπάτια, από το Μπάφι στο Φλαμπούρι, με διανυκτέρευση στα καταφύγια, με ξύπνημα στις βουνοκορφές. Το μεταβίβασα στα παιδιά μου με δύσκολες αναρριχήσεις, με εξαντλητικές πεζοδρομίες, ετοιμάζοντας από τα χαράματα τα σάντουιτς και κουβαλώντας τα για χιλιόμετρα στην πλάτη. Έχω ψάξει το Σπήλαιο Πανός κι έχω γκρεμοτσακιστεί, έχω χύσει αίμα. Έχω χαθεί στα μονοπάτια κι έχω φοβηθεί, με έχει πάρει η νύχτα κι έχω κρυώσει, έχω δει ελάφι, έχω μαζέψει κρόκους κι ύστερα δεν ξαναμάζεψα, γιατί μου είπαν ότι είναι εθνικός δρυμός και απαγορεύεται.

Μόνο που η απαγόρευση δεν τον προστάτεψε από τη φωτιά τον εθνικό δρυμό κι ούτε τα ελάφια και τους κρόκους και τα πεύκα και τα καταφύγια. Ούτε το απρόσιτο Σπήλαιο του Πανός. Και τώρα που έπιασε ζέστη, καταλαβαίνω με κάθε καυτή αναπνοή ότι το δικαίωμά μου στην Πάρνηθα καταπατήθηκε και απαλλοτριώθηκε, που λένε κι οι αναρχικοί, χωρίς αποζημίωση και καμιά επανόρθωση, τίποτα. 35

ευρώ δεν είναι τίποτα, αλλά σε ποιοι γραφείο να τα καταθέσω; Πού φαίνεται, πού σημειώνεται, πώς διεκδικείται αυτό το δικαίωμα; Μόνο για το δικαίωμα δουλείας υπάρχει πρόβλεψη. Για την ελευθερία τίποτα.