ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι απόκληροι

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Μιχ.Κουβάτσος, Επιδάμνου 16, Αθήνα, γράφει:

«”Η ανθρωπότητα έχει τρεις μεγάλους εχθρούς. Την αρρώστια, την πείνα και τον πόλεμο”. Όσλερ (Άγγλος ιατρός, καθηγητής στην Οξφόρδη τον 19ο αιώνα).

Αυτές οι αιτίες, κυρίως, διαχρονικά, πλήττουν μεγάλο αριθμό ανθρώπων (άνδρες, γυναίκες, παιδιά) σ΄ όλες τις χώρες του κόσμου, περισσότερον στις μη ανεπτυγμένες (ονομαζόμενες συλλήβδην “τριτοκοσμικές”) στην Ασία, την Αφρική αλλά και αλλού.

Στη χώρα μας, που θεωρείται (και είναι) από της εισόδου της (ως μέλους) στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επισήμως (από δημοσιευθείσες, προσφάτως, στατιστικές της Ε.Ε.) αναπτυσσόμενη (έως ανεπτυγμένη), το ποσοστό των πολιτών που ευρίσκεται κάτω του ορίου της φτώχειας ανέρχεται στο 20% (2 εκατομμύρια). Αρκετά μεγάλο.

Κατά καιρούς στον Τύπο και τα ΜΜΕ υποστηρίζονται απόψεις από διαφόρους ότι οι Έλληνες, γενικώς, ευημερούν…. Όλοι αυτοί αναφέρονται στις μεγάλες εξόδους εκδρομέων και παραθεριστών, κατά τις μεγάλες αργίες (θρησκευτικές και άλλες εορτές και στο διάστημα των διακοπών του καλοκαιριού), όπου σημειώνεται το αδιαχώρητο σ΄ όλα τα μέσα συγκοινωνιών (πλοία, αεροπλάνα, σιδηροδρόμους, λεωφορεία, Ι.Χ. αυτοκίνητα και δίκυκλα) και μεγάλος συνωστισμός στα λιμάνια, τα αεροδρόμια και τις Εθνικές Οδούς που οδηγούν προς τις επαρχίες…

Βέβαια, ένα ποσοστό πολιτών έχει τη δυνατότητα να ταξιδεύει και να διασκεδάζει, καθώς και να πληρώνει για την αντιμετώπιση σοβαρών προβλημάτων υγείας και σπουδών. Όμως, τις ημέρες των μεγάλων θρησκευτικών εορτών (κυρίως των Χριστουγέννων, του Νέου Έτους, του Αγίου Πάσχα) τα ΜΜΕ με ρεπορτάζ παρουσιάζουν εικόνες- τους προνομιούχους πολίτες, που απολαμβάνουν τα αγαθά της ζωής- παρουσιάζουν, όμως, και εκείνους τους απόκληρους (δυστυχείς), που σιτίζονται σε οργανωμένες συνεστιάσεις από τους μεγάλους δήμους της χώρας και τις ενορίες των μεγάλων ναών σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας.

Ένα μέρος τούτων των αποκλήρων στεγάζεται με μέριμνα των μεγάλων δήμων και λαμβάνουν ιματισμό, υπόδηση και φάρμακα… Αυτοί είναι το πρόβλημα προς επίλυση ή τουλάχιστον για τον περιορισμό του αριθμού τους. Χρέος του κράτους και της Εκκλησίας είναι να τους περιθάλπουν, αφού αρκετοί είναι μόνοι τους στη ζωή και μερικοί εξ αυτών έχουν εγκαταλειφθεί από τις οικογένειές τους. Ιερό χρέος όλων μας, να προσφέρουμε για αυτούς τον οβολό μας, ακόμη και από το υστέρημά μας. Ουτοπία;».