[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ένα χαμόγελο

Η πωλήτρια στα τυριά χαμογελούσε.

Μυστήριο πράγμα, μεσημεριάτικα. Έξω 37 Κελσίου, κι αυτή να χαμογελάει. Χαμογέλασε στην μπροστινή μου, που της ζήτησε να τυλίξει το τυρί και σε άλλο πλαστικό σακουλάκι, πάνω από το χαρτί με επένδυση σελοφάν. Εγώ σε αυτή δεν θα χαμογελούσα ούτε με σφαίρες. Θα της έλεγα ότι είναι αντιοικολογικό αυτό που ζητάει, θα της μούτρωνα.

Όμως αυτή η πωλήτρια της δίνει το τριπλοτυλιγμένο τυρί της χαμογελώντας και μετά γυρίζει σε μένα και μου χαμογελάει επίσης. Μα τι είναι αυτό το χαμόγελο, τι παράξενη μυϊκή γυμναστική με απρόσμενα επακόλουθα. Προσπαθούν οι νευρώνες να δώσουν μήνυμα στον εγκέφαλο, χαμογέλα κι εσύ, κάποιος άνθρωπος σου χαμογελάει, αλλά είναι σαν μουδιασμένο το πρόσωπο, το στόμα, κάνει γκριμάτσες. Τα χείλη σαν να παθαίνουν κράμπα. Ζητάω μισό κιλό ανθότυρο, κι η κοπέλα μου χαρίζει ένα ολόκληρο χαμόγελο, τι να κάνω εγώ;

Ποία η θέσις μου; Και σαν να μην έφτανε αυτό, πρόσεξε το ξεπνοημένο μου ύφος και λέει με ύφος συμπάθειας:

«Φαίνεστε κουρασμένη από τη ζέστη». Οπότε πλέον ψάχνω στα κατάβαθα του επικοινωνιακού οπλοστασίου κάτι ξεχασμένες φιλικές απαντήσεις, και με κόπο, σαν να ζυγίζουν εκατό κιλά, τις κουβαλώ στην επιφάνεια. Άντε, χαμογελάω επιτέλους στο κεφάτο αυτό πρόσωπο, κι αμέσως παθαίνω βραχυκύκλωμα συναισθημάτων και αποριών. Μα πού τη βρίσκει η γυναίκα την ενέργεια, αναρωτιέμαι, πώς τα καταφέρνει; Κάθε μέρα είναι έτσι ή κέρδισε κάτι σήμερα και της περισσεύει καλοσύνη για τον κόσμο;

Γιατί με έκανε να νιώθω τόσο όμορφα, είναι δυνατόν να επηρεάζεται κανείς τόσο πολύ από το χαμόγελο μιας πωλήτριας; Κι αν πάθω εθισμό και το αναζητήσω πάλι, τι θα κάνω; Θα πρέπει να ψωνίζω κάθε μέρα τυριά;