[ ΑΙΧΜΕΣ ] Ο ανάποδος Μίδας

Ο Γιώργος Παπανδρέου εξελίσσεται σε τραγικό πρόσωπο. Ό,τι πιάνει γίνεται το ανάποδο από ό,τι επιθυμούσε. Ένας ανάποδος Μίδας. Είχε επαγγελθεί ανοιχτό κόμμα και δημιούργησε ένα κομματικό καθεστώς μικροτυραννίας και καμαρίλας.

Είχε επαγγελθεί ένα νέο αναγεννητικό κύκλο για τη Μεταρρυθμιστική Αριστερά και κατέληξε να ηγείται τού πιο γκρίζου και παρωχημένου τμήματος του ΠΑΣΟΚ. Είχε επαγγελθεί τη δυναμική παρουσία του ΠΑΣΟΚ στη χειμαζόμενη ευρωπαϊκή σκηνή και το κατέστησε εξαίρεση μεταξύ των συγγενών κομμάτων.

Τη λύση στις τραγωδίες έδινε ο «από μηχανής» θεός. Στην περίπτωσή μας, ο μόνος σχετικός θεός που έμεινε είναι ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου και η μόνη μηχανή που διαθέτει είναι η παραίτησή του εφόσον τους προσεχείς μήνες επαληθευτεί αυτό που όλοι υποψιαζόμαστε. Ότι η «διαγραφή» του Κ. Σημίτη θα βαθύνει την κρίση του χώρου και της παρούσας ηγεσίας, αντί να οδηγήσει στην ανάκαμψη. Όσοι νομίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πολύ χρόνο μπροστά του να λύσει τα προβλήματά του απατώνται γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι η σημερινή κρίση παρασύρει και απαξιώνει όλο το στελεχικό δυναμικό, όλες τις πιθανές διάδοχες καταστάσεις (πέραν βεβαίως του μικρού ΠΑΣΟΚ τύπου Παπουτσή, Ξενογιαννακοπούλου, Αθανασάκη, Καστανίδη & Σία).

Δυστυχώς η κρίση του ΠΑΣΟΚ συμβαδίζει με την κρίση του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, καθόσον η διαχείριση της δημοσκοπικής έκρηξης του ΣΥΡΙΖΑ από το δίδυμο Αλαβάνου- Τσίπρα υπήρξε πολιτικά απογοητευτική, με κραυγαλέο δείγμα τη συμβολή τους στην κατεδάφιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα έχει μπει σε μια δραματική περίοδο. Σε τούνελ χωρίς φως στην άκρη. Και τούτο γιατί έχουν συμπέσει δύο κρίσεις μεσοπρόθεσμης διάρκειας. Μια κρίση πολιτικής- κομματικής αντιπροσώπευσης. Και μια κρίση του παραγωγικού μοντέλου η οποία έγινε έκδηλη από τη στιγμή που η χώρα έχασε την πρόσκαιρη λύση της νομισματικής υποτίμησης σαν φάρμακο για τη χαμηλή παραγωγικότητα.

Κοντολογίς, η Ελλάδα- Σίσυφος ξαναρχίζει την προσπάθεια. Με τη βοήθεια όσων έχουν κατανοήσει το μέγεθος της διπλής κρίσης και αναλαμβάνουν την ευθύνη να «βάλουν πλάτη», ο καθένας από το πόστο και τον χώρο του.