[ ΑΙΧΜΕΣ ] Επί της διαδικασίας

Επίλογος, χθες στη Βουλή, μιας αιφνίδιας και σε ανεξήγητα δραματικούς τόνους συζήτησης περί δημοψηφίσματος, που έλαβε χαρακτήρα εσωκομματικού δράματος για το ΠΑΣΟΚ.

Το θέμα, προφανώς, δεν είναι αυτό καθ΄ εαυτό το δημοψήφισμα. Ούτε καν η διαβόητη Συνθήκη της ωραίας Λισαβώνας. Το πραγματικό θέμα είναι η απονομιμοποίηση της Πολιτικής και των πολιτικών ελίτ τόσο σε ευρωπαϊ- κό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Το θέμα είναι η αποξέ- νωση των πολιτών, τόσο από το πολιτικό πρότζεκτ «Ευρώπη» (αποξένωση που επιβεβαιώνεται με κάθε ευκαιρία, σε κάθε δημοψήφισμα, σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα) όσο και από το εθνικό μας πολιτικό σύστημα (βεβαιωμένη από όλες τις δημοσκοπήσεις).

Έναντι του προβλήματος αυτού, δύο λύσεις προτάθηκαν για τη στάση της Κεντροαριστεράς. Η μία από τον κ. Σημίτη: Να αγνοήσουμε το πρόβλημα και να συνεχίσουμε την πορεία προς το κοινό καλό (όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε) χωρίς να υποκύπτουμε στον λαϊκίστικο πειρασμό να ρωτάμε εκείνους για το καλό των οποίων εργαζόμαστε. Η δεύτερη από τον κ. Παπανδρέου: Να δοκιμάσουμε μήπως, ρωτώντας τους, τους κάνουμε να εμπλακούν στη διαδικασία, να ενδιαφερθούν για τις ιδέες μας, να πάψουν να μας απορρίπτουν.

Και οι δύο προτάσεις πάσχουν το ίδιο. Είναι, και οι δύο, προτάσεις επί της διαδικασίας. Εκείνο που περιμένουμε, όμως, από την ευρωπαϊκή (και την ελληνική) δημοκρατική Αριστερά είναι μια πρόταση επί της ουσίας. Μια πρόταση εξόδου από την κρίση. Τόσο την ευρωπαϊκή όσο και την εθνική.