Διαγράφοντας το παρελθόν

ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ένας πρώην πρωθυπουργός; Προφανώς, όχι.

Κανένα κόμμα- και πάντως όχι το ΠΑΣΟΚ- δεν έχει την πολυτέλεια να «καθαρίζει» έτσι με το παρελθόν του: Αγαπητέ Κώστα, αγαπητέ Γιώργοκι έξω από την πόρτα. Η κίνηση του κ. Γ. Παπανδρέου με τον κ. Κ. Σημίτη ήταν σαν να απαντάς με ατομική βόμβα σε μία παρενόχληση.

Είναι επίσης φανερό ότι η «αποπομπή» του κ. Σημίτη δεν μπορεί να διαρκέσει επ΄ αόριστον.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα παρουσιαστεί και πάλι σε μερικούς μήνες μπροστά στο εκλογικό σώμα. Θα ήταν παράδοξοκαι πάντως καθόλου πρακτικό, από εκλογικής πλευράς- να διεκδικεί το ΠΑΣΟΚ τη λαϊκή ψήφο, χωρίς τον κ. Σημίτη και τους «εκσυγχρονιστές». Και ακόμα χειρότερα, αν ευοδωθούν τα σχέδια για «δεύτερο ΠΑΣΟΚ». Σε μία τέτοια περίπτωση, η ήττα τους θα είναι πολύ περισσότερο από στρατηγική- θα οδηγήσει τη δημοκρατική παράταξη στην περίοδο πριν και από την Ένωση Κέντρου.

Όμως, εδώ που έφτασαν τα πράγματα, το ερώτημα είναι ποιος θα κάνει την πρώτη κίνηση για την επαναπροσέγγιση των δύο πλευρών. Η απάντηση είναι ένας μονόδρομος- ο ίδιος ο κ. Σημίτης. Ο πρώην πρωθυπουργός άνοιξε τον κύκλο της σύγκρουσης. Είναι λοιπόν εκείνος που οφείλει και να τον κλείσει, μέσα στους επόμενους μήνες.

Το άλογο και η ντροπή
ΜΠΟΡΕΙ ο κ. Σημίτης να θεωρεί πλέον ότι το «άλογο» είναι μικρών δυνατοτήτων, αλλά είναι ο ίδιος που το επέλεξε, όπως και την περιβόητη «ανοικτή» διαδικασία εκλογής, που έχει διχάσει μόνιμα τα μέλη και τους φίλους του ΠΑΣΟΚ. Και κυρίως, δεν μπορεί ο πρώην πρωθυπουργός να δίνει την εντύπωση ότι επιχειρείτέσσερα χρόνια μετά την εθελουσία έξοδό του- να ελέγξει τις εσωτερικές εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Η πλευρά του κ. Γ. Παπανδρέου πάλι, οφείλει επιτέλους να ξεκαθαρίσει τη σχέση της με το κυβερνητικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ: υπερηφανεύονται ή ντρέπονται που κυβέρνησαν τόσα χρόνια με πρωθυπουργό τον κ. Κ. Σημίτη;

Τέσσερα χρόνια τώρα, προσπαθούν να πείσουν ότι υπερηφανεύονται μετά ντροπής. Αλλά δεν πείθουν ούτε τους εαυτούς τους- πόσω μάλλον τους ψηφοφόρους.