Εύκολος πλουτισμός, μίζες, κομπίνες…

Η Ρένη Πιττακή μού μιλάει για τη γυναίκα του μονόλογου που θα ερμηνεύσει.

«Η κυρία Σοφία Αποστόλου είναι μία ιδιαίτερη γυναίκα. Αστή, καλλιεργημένη, καθηγήτρια γαλλικής στο Δημόσιο, με δυνατότητες για μία καλή ζωή. Παντρεύεται τον Χρηστάκη που είναι από άλλον κόσμο: κομμουνιστής. Αλλά με ζωή διαφορετική από τις πεποιθήσεις του. “Πηδάω μια αστή και γουστάρω” της λέει και της μαθαίνει ρώσικα και να τραγουδάει τη “Διεθνή”». Γελάει. «Καλή ζωή έκαναν αλλά εκείνος πεθαίνει νέος και την αφήνει μ΄ ένα γιο προβληματικό, χωρίς κανένα χάρισμα.

Θα αφεθεί, θα πέσει στο ποτό, θα τη διώξουν από το σχολείο… Όταν όμως ο γιος της φέρνει μια Ρωσίδα στο σπίτι βρίσκει ένα νόημα στη ζωή τηςανθίζει. Αλλά κάποια κομπίνα υπάρχει από πίσω. Ο γιος θα βρεθεί στη φυλακή- στον Κορυδαλλό.

Εκείνη παίρνει μια στροφή μέσα της, αφήνει το σπίτι της και πιάνει ένα δωμάτιο στον Κορυδαλλό, να βλέπει τη φυλακή. Και παίρνει και τίτλο: “Μητέρα Φυλακισμένου”. Ένας θυμός συσσωρεύεται μέσα της. Αυτή είναι η δική της επανάσταση.

Αίρεται από τα καθημερινά και γίνεται μορφή εμβληματική».

«Ασφαλώς και είναι πολιτικό το έργο», μου τονίζει. «Ο εύκολος πλουτισμός, αυτό, το “να κλέψω το κράτος που με κλέβει”, οι κομπίνες, οι μίζες…

Αλλά η επανάσταση της κυρίας Σοφίας Αποστόλου είναι επανάσταση προσωπική».