«Το “ποιητικό” είναι λίγο ύποπτο»

«Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΟΣ» ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ Η ΡΕΝΗ ΠΙΤΤΑΚΗ
ΣΥΝΑΝΤΙΕΤΑΙ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΓΙΑ ΕΚΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΛΟΥΛΑΣ
ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ
Στο ίδιο «σπίτι» μένανε: στο Υπόγειο του Κάρολου Κουν- στο «Θέατρο Τέχνης». Από τη δεκαετία του ΄60 και οι δύο. Ο Κουν πρωτοπαρουσίασε τη Λούλα Αναγνωστάκη με το τρίπτυχό της «Η διανυκτέρευση/ Η πόλη/ Η παρέλαση» το 1965 και στη συνέχεια είχε σχεδόν την αποκλειστικότητα των έργων της, η Ρένη Πιττακή μπήκε στη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» το 1963, αποφοίτησε το ΄66, την ίδια χρονιά πρωτόπαιξε, τριτοετής ακόμα, στο «Μαρά/ Σαντ» και μέχρι πρόσφατα εκεί «ζούσε». Κι εκεί νιώθουν πως ανήκουν. Και οι δύο.

Αλλά με κείμενο της Λούλας Αναγνωστάκη- «Αντόνιο ή Το μήνυμα» -, επί σκηνής βέβαια, για πρώτη φορά η Ρένη Πιττακή το 1972 συναντήθηκε. Οι συναντήσεις έκτοτε έγιναν τακτικές – κάθε επτά χρόνια κατά μέσο όρο. Η Ρένη Πιττακή από την επόμενη Αναγνωστάκη που έπαιξε- «Η νίκη»- και προοδευτικά, με σκηνοθέτη τον Κουν, αναδείχτηκε σε ιδανική ερμηνεύτρια της συγγραφέα που έχει σημαδέψει το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Αυτές οι φευγάτες ηρωίδες της, οι μυστηριώδεις, οι αιωρούμενες μεταξύ πραγματικότητας και ποίησης, που κινούνται σε μία «αχλή» χωρίς όμως να τους λείπει ο δυναμισμός ούτε το χιούμορ ταυτίστηκαν με τη Ρένη Πιττακή. Δέκα έργα μάς έχει δώσει η Λούλα Αναγνωστάκη, στα πέντε, στις πρεμιέρες τους μάλιστα, έχει παίξει η Ρένη Πιττακήκαι όταν ο Κάρολος Κουν έφυγε από τη ζωή με σκηνοθέτη τον Μίμη Κουγιουμτζή, και όταν η ίδια έκανε την έξοδό της από το «Θέατρο Τέχνης», με σκηνοθέτη τον Λευτέρη Βογιατζή. Κάποιους ρόλους της η Λούλα Αναγνωστάκη για τη Ρένη Πιττακή τούς έγραψε.

Φέτος η Ηθοποιός ξανασμίγει με έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, που έχει ήδη παιχτεί, σε σκηνοθεσία Βίκτωρα Αρδίττη, στο Εθνικό, το 1998, με τη Βέρα Ζαβιτσιάνου- «η παράσταση αφιερώνεται στη Βέρα Ζαβιτσιάνου» λέει η Ρένη Πιττακή: τον μονόλογο «Ο ουρανός κατακόκκινος» που περιέλαβε στο πρόγραμμά του το Φεστιβάλ Αθηνών. Σκηνοθέτης της, αυτή τη φορά, ο Νίκος Χατζόπουλος.

Θεωρείτε εαυτήν ειδική πια στη Λούλα Αναγνωστάκη;

«“Ειδικότης μας η Λούλα Αναγνωστάκη”; Δεν μου αρέσουν οι “τίτλοι” και οι ετικέτες και οι “ειδικότητες”. Αυτό που νιώθω είναι μια πολύ βαθιά συγγένεια με τον κόσμο της. Αφότου τη γνώρισα. Από κάτι συναντήσεις μας στα πίσω καθίσματα του Υπογείου, στα σκοτεινά, στις πρόβες του “Αντόνιο”, από τις συναντήσεις μας για τη “Νίκη”, στο σπίτι της με τους μοβ τοίχους, στην Κιμώλου, μαζί με τον Γιώργο Χειμωνά,

info

«Ο ουρανός κατακόκκινος»: Στις 17, 18, 19, 21 Ιουνίου στις 21.00, στις 20 Ιουνίου στις 21.00 και στις 22.30, στο «Σχολείον»/ Χώρος Β (Πειραιώς 52, Μοσχάτο, στην κατεύθυνση προς Πειραιά μετά τη γέφυρα του Κηφισού, αριστερά). Εισιτήρια 20, (μειωμένο) 10 ευρώ. Διάρκεια: περίπου 30΄.

τον άντρα της και τον γιο τους, τον Θανάση, που ήταν τότε μωρό… Έχω μέσα μου εικόνες τους που έχουν ζυμωθεί με τη δική μου ζωή.

Τη νιώθω, τη νογάω τη Λούλα και τον κόσμο της. Πέρα από το ταλέντο και τις ικανότητές της να πλάθει πρόσωπα, μέσα στα πρόσωπα αυτά, τις γυναίκες κυρίως, αναγνωρίζω την προσωπικότητα, τον χαρακτήρα και την ιδιαιτερότητα της ίδιας. Και γι΄ αυτό, για να στήσω ένα ρόλο της, “κλέβω” από την ίδια. Κι ας μην είναι καθόλου δικοί μου οι ρυθμοί της. Όπως κι εκείνη κλέβει από εμένα όταν γράφει».

«Ποιητικό» χαρακτηρίζεται τα θέατρο της Λούλας Αναγνωστάκη.Μήπως είναι περιοριστικός ο χαρακτηρισμός αυτός;

«Ναι, είναι λίγο ύποπτο το “ποιητικό”. Σαφώς και υπάρχει το ποιητικό στοιχείο. Αλλά υπάρχει στα έργα της και ένα στοιχείο της πραγματικής Λούλας. Υπάρχει μία ωμότητα. Και στην Κυρία Σοφία όπως και στην Έλσα στο “Σ΄ εσάς που με ακούτε”».

Δείχνετε μεγάλη αυστηρότητα στις επιλογές σας.

«Απλώς θέλω αυτό που θα κάνω να έχει κάτι που να με κεντρίζει- ένα κείμενο, μία συνεργασία, να έχω να πω κάτι στον εαυτό μου, στους άλλους…». Μιλάει αφαιρετικά, αφήνει φράσεις, λέξεις στον αέρα- τις μαντεύεις-, διαθέτει μία αναλλοίωτη από τον χρόνο γοητεία και μία ενέργεια, μία χαρά της ζωής μεγαλύτερη από άλλοτε- δεν ξέρω αν έχει πάρει μεγαλύτερο θάρρος μαζί μου τώρα που με γνωρίζει καλύτερα ή αν η αυτοπεποίθησή της έχει μεγαλώσει. Ξέρω πάντως πώς «τσεκάρει» προσεκτικά τους ανθρώπους και πως οι φίλοι της είναι φίλοι ζωής.

Η τέχνη γεμίζει τα όποια κενά της ζωής σας;Ή τη νιώθετε γεμάτη;

Γελάει. Βαθιά.

«Πότε το ΄να, πότε τ΄ άλλο».

Σκέφτεται. Κερδίζει χρόνο.

«Υπάρχουν στιγμές- ένα ταξίδι, τα μπάνια…- που τροφοδοτούν την τέχνη. Όπως τροφοδοτούν τη ζωή μία σκέψη, ένα σχέδιο, μία επιθυμία… Και οι συναντήσεις που γίνονται στο θέατρο, ο διάλογος, η ανταλλαγή απόψεων…».