[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Γερμανικές αποζημιώσεις

Τα σκουπίδια της Νάπολι θα πάνε με τρένο στο Αμβούργο.

Πέρασε η εποχή που οι πλούσιες χώρες εξήγαγαν τα σκουπίδια τους στις φτωχές. Τώρα οι φτωχές, ή έστω οι νεόπλουτες, πρώην φτωχές, που δεν έχουν συνηθίσει τη συσσώρευση αγαθών ακόμα, εξάγουν σκουπίδια στις πλούσιες. Και πληρώνουν για τις εξαγωγές. Άδικος κόσμος, να επωφελούνται οι πλούσιοι ακόμα κι από τα σκουπίδια των φτωχών.

Αλλά αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Η απόλαυση του πλούτου, τελικά, δεν είναι απλή υπόθεση. Θέλει ταλέντο και παιδεία. Οι Αμβουργιανοί λοιπόν φαίνεται πως λυπήθηκαν τους Ναπολιτάνους και είπαν να τους βοηθήσουν. Μέχρι να μάθουν πώς γίνεται η δουλειά, ανακύκλωση, καύση, κ.λπ… Μαθαίνονται αυτές οι άχαρες διαδικασίες; Καλό θα ήταν να μας λυπηθούν και τους Έλληνες, μας έχουν τσακίσει με τις τιμές που ζητάνε για την εισαγωγή λυματολάσπης. Να διεκδικήσουμε μια καλύτερη τιμή, δείχνοντας ταυτόχρονα λίγη προθυμία να μάθουμε κάτι ή πιστεύουμε βαθιά ότι είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως; Θα μπορούσε η γνώση να απαιτηθεί και σαν γενικότερη γερμανική αποζημίωση. Θα κερδίσουμε περισσότερο από μια τέτοια προσφορά παρά από οποιαδήποτε άλλη. Ξέρω ένα χωριό, αγαπημένο, στο Πήλιο, πανέμορφο, όπου στην Κατοχή οι ναζί είχαν κάνει ομαδική σφαγή των ανδρών. Τόσο ταλαιπωρήθηκε ο δυστυχισμένος τόπος από την απώλεια, κι από τον σεισμό που ακολούθησε, ώστε δεν βρήκε δύναμη να διεκδικήσει αποζημίωση. Θα ήταν ευεργετικό τώρα, χρήσιμο και απαραίτητο, να πήγαιναν μερικοί Γερμανοί και να μάζευαν τα σκουπίδια, τα πεταμένα στις πανέμορφες ρεματιές, στους κήπους, τους δρόμους, παντού, να φρόντιζαν την καθαριότητα με μέθοδο γερμανική και να μην έφευγαν προτού τη μάθουν στους ντόπιους. Θα ήταν τόσο πολύτιμη προσφορά, που μπορεί και να αποζημίωνε αυτό που δεν αποζημιώνεται με τίποτα: τις ανθρώπινες ζωές.