Το πνεύμα του τόνου

Επιστροφή

Ζει άραγε; Αυτό αναρωτιόμουν και πολύ σοβαρά μάλιστα, και είχα την αφέλεια να ρωτήσω κιόλας τους φίλους μου. Με κοίταξαν έντρομοι (μήπως «έπαθα» ξαφνικά) και ξέσπασαν στα γέλια. Γιατί όχι, είπα. Μπορεί να ανήκε σ΄ εκείνη τη γενεά των ανθρώπων που θα ζουν τουλάχιστον 120 χρόνια.

Αυτά παθαίνει κανείς όταν επισκέπτεται τον γενέθλιο τόπο του στη χάση και στη φέξη. Να καταργεί τον χρόνο. Να νομίζει ότι τα 55 χρόνια που λείπει, είναι μόλις χθες και οι ηλικιωμένοι τους οποίους άφησε ως έφηβος, εξακολουθούν να ζουν.

Να αρνείται ότι οι συμμαθητές του από το δημοτικό σχολείο είναι «αυτό» που βλέπει τώρα. Να αρνείται ότι κάποιο κτίσμα δεν είναι ό,τι βλέπει τώρα, αλλά εκείνο που έβλεπε κάποτε. Κι ακόμη ότι αυτά τα νεώτερα κτίσματα κρύβουν τα παλαιά, στοιχειωμένα ερείπια από τους βομβαρδισμούς του πολέμου και τα χρησιμοποιούν μυστηριώδεις θίασοι για τις παραστάσεις τους.

Γύρισα στο σπιτάκι εξουθενωμένος. Άνοιξα στην τύχη ένα βιβλίο που με συντροφεύει από χρόνια. Τον «Μελλούμενο» της Ολυμπίας Καράγιωργα. Φόρος τιμής στον μεγάλο ποιητή Γ. Σαραντάρη. Πέφτω στη φράση του Πεντζίκη: «Ό,τι είναι ιερότερο στον άνθρωπο, τη στέρηση, το κοροϊδεύουμε. Είναι ανθρώπινο».

Πόσο «ανθρώπινη» όμως ήταν η κανιβαλική έξαρση που περάσαμε την περασμένη εβδομάδα; (Το σημείωσε έξοχα η Έλενα Ακρίτα στα «ΝΕΑ» του Σαββάτου). Διαβάζω στην τύχη σελίδες απ΄ το ανεπανάληπτο βιβλίο της Καράγιωργα. Πόσοι το πήραν είδηση; Αρχίζω κάπως να ηρεμώ. Και μετά να θυμώνω. Αρχίζω να προσγειώνομαι στη νέα εποχή των τυχάρπαστων που θεατρίζουν αναίσχυντα κάθε βίο του ανθρώπου.