[ Δρόμοι ]

Οι τραπεζίτες…
… του ευρώ δεν δείχνουν καμιά διάθεση να ενισχύσουν τη ζήτηση, προσθέτοντας κατιτί στο βαλάντιο των φτωχών. Παρατηρούν με ψυχρότητα τον κοσμάκη να ψάχνει σκουπιδοτενεκέδες και επιμένουν να διατηρούν ακριβό το χρήμα. Γιατί το περισσότερο από αυτό βρίσκεται στις τσέπες των πλουσίων.
Η απάθεια…
… που δείχνουν οι κεντρικοί τραπεζίτες της Ευρώπης μπροστά στη διεθνή κρίση μάς βάζει σε μερικές φοβερές υποψίες: μήπως τελικά δεν ήταν πολιτικές οι αναγκαιότητες που υπαγόρευσαν την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης; Μήπως δεν ήταν πολιτικό σχέδιο η ιδέα του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος; Μήπως οι πιο απολιτικοί σε όλη αυτή την ιστορία δεν ήταν ποτέ οι κεντρικοί τραπεζίτες, όπως νομίζαμε, αλλά οι πολιτικοί; Μήπως δεν υπήρξε ποτέ ασυμβί- βαστο ανάμεσα στουςυποτίθεται υψηλούς- στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα δημιουργούσε μια Ευρώπη των λαών, και τους νομισματικούς στόχους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που υποχρεώνει διαρκώς αυτούς τους λαούς να σφίγγουν ολοένα και περισσότερο το ζωνάρι; Λίγο ενδιαφέρει αν πιστεύουμε πως δεν είναι σωστό, στον 21ο αιώνα, να ξαναγυρίζουμε τριάντα χρόνια πίσω (τόσο υπολογίζεται πως μειώθηκε η αγοραστική δύναμη στη Βρετανία) ή να ξαναβλέπουμε μπροστά μας συσσίτια και φτωχοκομεία που θυμίζουν εικόνες από τον κόσμο του Ντίκενς. Λίγο ενδιαφέρει αν φωνάζουμε πως οι τραπεζίτες πρέπει να μαζέψουν το χέρι που απλώνουν στις τσέπες του κοσμάκη. Δεν μας ακούνε. Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν ελέγχεται πια από τους πολιτικούς που ψηφίζουμε. Έχει περάσει κι αυτή σε ιδιωτικά χέρια. Τα πράγματα όμως δεν ήταν πάντα έτσι.

Στα χέρια…
… των μεγάλων πολιτικών, η κεντρική τράπεζα ήταν πάντα το εργαλείο που συγκρατούσε την ασυδοσία των ιδιωτικών τραπεζών. Το έχουν πει οι ίδιοι, με δικά τους λόγια: Βενιαμίν Φραγκλίνος: «Η άρνηση του (Άγγλου) βασιλιά Γεωργίου Γ΄ να επιτρέψει τη λειτουργία ενός έντιμου τραπεζικού συστήματος στις αποικίες, το οποίο θα απελευθέρωνε τους απλούς ανθρώπους από τη μέγγενη των κερδοσκόπων, υπήρξε ασφαλώς η κύρια αιτία για την (αμερικανική) επανάσταση». Θωμάς Τζέφερσον: «Πιστεύω πως τα νομισματικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα κι από έναν στρατό. Αν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει κάποια μέρα στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση χρήματος, οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις τους θα στερήσουν από τον λαό την περιουσία του, έτσι που τα παιδιά του θα βρεθούν μια μέρα στον δρόμο, στη γη που κατέκτησαν οι πατέρες τους». Μέγας Ναπολέων (ιδρυτής της Κεντρικής Τράπεζας της Γαλλίας): «Όταν μια κυβέρνηση εξαρτάται από τους τραπεζίτες για να βρει χρήμα, τότε αυτοί και όχι οι κυβερνήτες θα ελέγχουν την κατάσταση, αφού το χέρι που δίνει είναι πάντα πάνω από το χέρι που παίρνει. Το χρήμα δεν έχει πατρίδα και οι τραπεζίτες δεν έχουν ούτε πατριωτισμό ούτε ευπρέπεια. Ο μοναδικός τους σκοπός είναι το κέρδος».

Τα πράγματα…
… ήταν κάποτε αλλιώς. Τίποτα δεν εμποδίζει να ξαναγίνουν έτσι.