Δίκτυο

Του τάφου τ΄ ακατάληπτα

Είδε κι απόειδε με τα δημοσιεύματα περί «περίεργης, ένοχης σιωπής του ιδίου και των αρχαιολόγων του» και το υπουργείο Πολιτισμού αποφάσισε να εκδώσει «αναλυτικότερη ενημέρωση σχετικά με την πρόσφατη αποκάλυψη λακκοειδούς τάφου Τφ840» πέντε μέρες μετά! Στο ερώτημα για το βάθος όπου βρέθηκε ο τάφος με τα τέσσερα χρυσά στεφάνια δίνει το ύψος από την επιφάνεια της θάλασσας! Δεν απαντά όμως στα ερωτήματα: Πότε εντοπίστηκε ο τάφος 840- να συμπεράνουμε ότι αυτό έγινε πολλές μέρες νωρίτερα, αφού μέχρι σήμερα έχουν εντοπισθεί 871 και ανασκαφεί 860 τάφοι; Γιατί οι αρχαιολόγοι κρύβονται; Σε ποιες «εγκαταστάσεις» φυλάσσονται τα ευρήματα; Το «αναλυτικότερο» είναι η αναίτια παράθεση ακατάληπτων όρων περί «δίωτων και άωτων σκυφιδίων», και άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε;


Άνοιξαν και τα… αποκλείουν

Δεν προλάβαμε όχι να χαρούμε, ούτε καν να δούμε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους να λειτουργούν με το θερινό ωράριο (έπρεπε να πάει 11 Ιουνίου για να πιάσει καλοκαίρι στο υπουργείο Πολιτισμού). Και έρχεται ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, όχι απλώς να κηρύξει τρεις απεργίες (18, 25/6 και 2/7), αλλά και να αποκλείσει «συμβολικά» το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως και το Μουσείο Ηρακλείου, τη Βεργίνα, τις Μυκήνες και το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου στη Ρόδο. Στα παράπονα των αρχαιολόγων είναι η υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, ενώ ζητούν να μην προχωρήσει το νομοσχέδιο για τη μετατροπή του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, αλλά να δημιουργηθεί ακόμη μία υπηρεσία, που να ασχολείται αποκλειστικά με το νέο μουσείο και τον Ιερό Βράχο, ως ενιαίο σύνολο. Όσα δίκια κι αν έχουν, θα το βρουν, στην καρδιά της τουριστικής περιόδου με ομηρείες αρχαιολογικών χώρων που θα δώσουν άφθονη πρώτη ύλη στις φωτογραφικές μηχανές των τουριστών για τον διασυρμό της χώρας διεθνώς;


Η Τουραντότ τα τίναξε!

Ε, λοιπόν, η Λυρική επιστρέφει πλησίστια στον νεοπλουτίστικο επαρχιωτισμό της. Αν κρίνω από την «Τουραντότ» του Ηρωδείου. Διότι, ιστορικό όνομα για την όπερα του 20ού αιώνα η Ρενάτα Σκότο. Αλλά ως ερμηνεύτρια- μια κορυφαία λυρική σοπράνο. Όχι ως σκηνοθέτρια… Τώρα, πώς τους ήρθε να την καλέσουν να σκηνοθετήσει «Τουραντότ»; Ρενάτα Σκότο, «όνομα» μεγάλο σου λέει, «πουλάει», διακεκριμένη ερμηνεύτρια του Πουτσίνι, άρα το ευκολότερο θα της είναι και να σκηνοθετήσει Πουτσίνι. Και σου ανεβάζει η Ρενάτα Σκότο μια «Τουραντότ» του τύπου «ό,τι θυμάμαι, χαίρομαι». Και να το γαϊδουροσκηνικό από κάποιον Ιταλό σκηνογράφο που ιδέα δεν είχε προφανώς από Ηρώδειο και το τιγκάρισε στο σπετσάτο και στο σκαλί, και να απομείνει μια σκηνή-πασαρέλα, κάπου 40×2, και να στριμώχνονται πάνω της καμιά εκατοπενηνταριά νοματαίοι- ΤΟ μπούγιο- και κάτι λαδωμένοι μποντιμπιλντεράδεςδήμιοι και τρεις ξώβυζες- η σύγχρονη νότα;-, και κοστούμια που να φλερτάρουν με το κιτς- ή και να του παραδίδονται αμαχητί-, και όλοι κατά μέτωπον, και μια Τουραντότ κάτω του μετρίου, που κατέβαινε τη σκάλα σαν να έπασχε από προχωρημένη αρθρίτιδα, και ένας χοντρός τενόρος με φωνή έτσι κι έτσι, και το θέατρο κατά το ένα τέταρτο άδειο- στην παράσταση, τουλάχιστον, της περασμένης Πέμπτης που είδα-, και, στο τέλος, το Μέγα Εύρημα της σκηνοθεσίας: ο Κάλαφ να μην ξεπαρθενιάζει, τελικά, την αγέρωχη πριγκίπισσα της Κίνας διότι η Τουραντότ, πάνω που του λέει το «ναι», αφού μας έχει σκάσει επί δυόμισι ώρες, τα τινάζει τα πέταλα- ορμονικοί οι λόγοι;αειπάρθενος- ίνα μη τι χείρον είπω…-, περιτριγυρισμένη από κάτι αναμαλλιασμένα ξωτικά βγαλμένα από το Νοπου αν δεν κάνω λάθος είναι γιαπωνέζικο, ενώ εδώ περί Κίνας επρόκειτο. Και εις άλλα με υγείαν! Αλλά αν σκεφτώ τον προϋπολογισμό της παράστασης, τι υγεία να έχω; Μωρέ «Τροβατόρε» και πάλι «Τροβατόρε» στο «Βios»…