Το πνεύμα του τόνου

Το μυρμήγκι

Δεν ξέρω πώς έτυχε και βρέθηκε μέσα στο μπάνιο μου ένα μυρμήγκι. (Η λέξη γράφεται ακόμη όπως την έμαθα μαθητής!) Το είδα να ανεβοκατεβαίνει ξέφρενο τα γαλάζια πλακάκια την ώρα που ξυριζόμουν. Πού πήγαινε; Τι ζητούσε; Πώς ξέπεσε εδώ μέσα;

Το μπάνιο δεν επικοινωνεί με κανέναν κήπο. Βρίσκεται στο βάθος του σπιτιού.

Υπάρχει μόνο μία λύση. Να μπήκε κατά λάθος (δηλαδή να ΄χασε τον δρόμο του)

από την κρεβατοκάμαρα, η οποία επικοινωνεί μ΄ ένα μπαλκόνι που βλέπει στο κηπάκι της πολυκατοικίας. Ισόγειο είναι. Ίσως με την όσφρηση ακολούθησε γρήγορα τον δρόμο προς τη δροσιά και την υγρασία του μπάνιου.

Δεν ξέρω τίποτα από την ιστορία τους. Βλέπω κατά καιρούς με πολλή χαρά ορισμένα ντοκιμαντέρ που αναφέρονται στην εκπληκτική δομή της κοινότητάς τους και της ιεραρχίας τους, αλλά αυτά όλα αναφέρονται σε «άγρια» μυρμήγκια τα οποία ζουν σε δάση μακρινών χωρών.

Έχουν άραγε τα ίδια χούγια με τα δικά μας και την ίδια ιεραρχία; Αμέσως θυμήθηκα τη θρυλική φράση: «Θα σε πατήσω κάτω σα μυρμήγκι»! Πολύ αντριλίκι.

Άρχισα να το διασκεδάζω. Το μυρμήγκι πήγαινε πέρα δώθε αλαφιασμένο ψάχνοντας μια διέξοδο.

Μήπως ήταν η ψυχή κάποιου από εκείνους που έφυγαν για πάντα από το σπίτι; Γιατί όχι;

Σάλιωσα το δάχτυλό μου και το ΄πιασα με προσοχή. Βγήκα στο μπαλκόνι και τ΄ ακούμπησα στον κορμό ενός δέντρου.

Καλό ταξίδι!