Δίκτυο

«Αφήστε τα κτίρια»

Να ανακτήσουν τον χαρακτηρισμό του διατηρητέου και να μείνουν ως έχουν τα δύο κτίρια που… κατηγορούνται για παρεμπόδιση της θέας από το νέο Μουσείο Ακρόπολης προς τον Ιερό Βράχο, εισηγούνται προς το Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας οι σύμβουλοι Ι. Μαντζουράνης και Αικ. Σακελλαροπούλου. Κατά τη χθεσινή συζήτηση της υπόθεσης οι δύο εισηγητές υποστήριξαν ότι αυτά τα δύο κτίρια, που βρίσκονται επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 και 19, εκ των οποίων το ένα ανήκει στον συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου και κτίστηκε το 1930, δεν πρέπει να απαλλοτριωθούν και στη συνέχεια να κατεδαφιστούν, καθώς αποτελούν μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Απευθυνόμενοι προς τη σύνθεση του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ πρότειναν να ακυρωθεί η σχετική απόφαση του υπουργού Πολιτισμού, με την οποία τον περασμένο Αύγουστο τα επίδικα κτίρια απώλεσαν τον χαρακτήρα του διατηρητέου και δρομολογήθηκαν η απαλλοτρίωση και η κατεδάφισή τους, προκειμένου να αποκατασταθεί η οπτική επαφή ανάμεσα στο νέο Μουσείο Ακρόπολης και τον Ιερό Βράχο.


Το τέλος μιας Εποχής

Κέφι και μουσικές μέχρι πρωίας στο αποχαιρετιστήριο πάρτι του «Θεάτρου του Νότου» στο «Αμόρε». Αλλά οι αναμνήσεις- για τους παλαιότερους ενέδρευαν… Διότι στο «Αμόρε» δεν συνέβαιναν πάντα ευχάριστα και χαρές και επιτυχίες. Συνέβησαν και δυσάρεστα και αναποδιές και στραβά. Μέχρι και τραγικά. Όπως ο θάνατος της νεαρής σκηνοθέτριας Ελευθερίας Σαπουντζή, συνδιευθύντριας του «Θεάτρου του Νότου» για όσο διάστημα της το επέτρεψε η τύχη, που σημάδεψε τον χώρο. Έτσι, μέσα στο κέφι- ιδέα μου ήταν;- διέκρινα μιαν ανεπαίσθητη μελαγχολία. Ήταν που είδα και κάτι κορίτσια αγκαλιασμένα να κλαίνε σε μια γωνιά. Και πολλά θυμήθηκα. Από την ημέρα που ο Γιάννης Χουβαρδάς ανήγγειλε την ίδρυση του «Θεάτρου του Νότου». Απόφοιτος της δραματικής σχολής του «Θεάτρου Τέχνης», ηθοποιός για μικρό διάστημα που σύντομα είχε στραφεί στη σκηνοθεσία για να δώσει μερικές ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες παραστάσεις, ρηξικέλευθες έως άκρως τολμηρές, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Εθνικό Θέατρο, παραστάσεις που ορισμένοι τις αγκάλιασαν, ορισμένοι τις απέρριψαν μετά βδελυγμίας έως και τις λοιδόρησαν, ενώ μέρος του κοινού τις ακολούθησε, άλλο όχι- το σκάνδαλο της «Άλκηστης» του ΚΘΒΕ στην Επίδαυρο, το καλοκαίρι του ΄84, με τις αποχωρήσεις και τις αποδοκιμασίες, ήταν ίσως το πιο χαρακτηριστικό- αυτός, λοιπόν, ο Γιάννης Χουβαρδάς, χωρίς διακηρύξεις και μανιφέστα, πρότεινε ένα καινούργιο μοντέλο στο ελληνικό θέατρο. Και με το «Θέατρο του Νότου», θέλουμε δεν θέλουμε, έγραψε ιστορία. Είναι εξαιρετικά θετικό πως πήραν με τον Θωμά Μοσχόπουλο την απόφαση- θαρραλέα απόφαση…- να γράψουν «τέλος», ενώ το «Θέατρο του Νότου» βρισκόταν ακόμα σε πλήρη ακμή. Σίγουρα πρόκειται για το τέλος μιας Εποχής. Ελπίζω οι εποχές που θα ΄ρθουν να είναι ακόμα καλύτερες. Το «Αμόρε», πάντως- ΑΥΤΟ το «Αμόρε»- είμαστε πολλοί που θα το θυμόμαστε με αγάπη. Άντε, γεια.
«Κρεοπωλείον» οι Δελφοί

Περιουσίες δεσμευμένες. Οικοδομές κατά περίπτωση. Αδικίες και παράπονα στο όνομα του δελφικού τοπίου. Κι αυτό διότι μπορεί το 1991 να οριοθετήθηκαν ζώνες προστασίας γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών- ουδείς γνωρίζει με ποια λογική- αλλά ουδέποτε υπογράφηκε το προεδρικό διάταγμα με τους όρους δόμησης, με αποτέλεσμα το υπουργείο Πολιτισμού να δίνει άδειες κατά περίπτωση για την οικοδόμηση της γύρω περιοχής. Με αποτέλεσμα βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι και κάτοικοι που έσπευσαν στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο να μιλάνε («με όρους κρεοπωλείου», όπως σχολιάστηκε) για αναξιοποίητα φιλέτα και να ζητούν μεν λύση του προβλήματος, αναβολή δε της συζήτησης για την αναοριοθέτηση των ζωνών προστασίας. Τελικώς θα καθοριστεί επιτροπή εμπειρογνωμόνων που θα μελετήσει προτάσεις τοπικών φορέων και της επιτροπής αυτοψίας του ΚΑΣ. Αλλά ως γνωστόν μια επιτροπή (όπως και μια σύσκεψη) είναι οι κλασικοί τρόποι για να μη λυθεί ένα πρόβλημα. Ήτοι το πνεύμα του υπουργείου Πολιτισμού φαίνεται πρόθυμο. Στη σάρκα αδυνατεί.