Φαινόμενα

«Κύριε εκπρόσωπε του έθνους…»

Ποιες είναι οι εξουσίες των «εκπροσώπων του έθνους» και από πού εκπορεύονται, αλήθεια;

«Μήπως ο γιος σου είναι φλωράκι; Αυτό είναι, ένα φλωράκι». Οι εκφράσεις ανήκουν σε βουλευτή του ελληνικού Κοινοβουλίου, ο οποίος απευθύνεται σε Έλληνα πολίτη, πατέρα με δύο γιους, εκ των οποίων ο ένας έχει ήδη υπηρετήσει τη θητεία του και ο δεύτερος είναι φαντάρος. Ήταν ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Θανάσης Πλεύρης που χρησιμοποίησε τους ανοίκειους χαρακτηρισμούς επειδή ο εν λόγω πατέρας βγήκε στο τηλεπαράθυρο της εκπομπής του Γιώργου Αυτιά για να καταγγείλει ως προσβλητική τη συμπεριφορά αστυνομικών, οι οποίοι σταμάτησαν τον γιο του ενώ ταξίδευε από τη μονάδα του προς την ιδιαίτερη πατρίδα του για έλεγχο και επέδειξαν τέτοιο ζήλο που τον ξεγύμνωσαν στη μέση του δρόμου.

Το μυαλό του πατέρα πήγε στο καψώνι, δεδομένου ότι ο γιος του είναι καταδρομέας και σκέφτηκε ως μόνη λογική εξήγηση πως η συμπεριφορά των αστυνομικών είχε να κάνει με την ανομολόγητη, πλην πασίγνωστη, κόντρα μεταξύ των υπηρετούντων σε διαφορετικά Σώματα Ασφαλείας. Όποιος κι αν ήταν ο λόγος, ήταν έξαλλος, καθώς θεωρούσε μεγάλη προσβολή να βγάλουν παντελόνι και παπούτσια του γιου του στη μέση του δρόμου για… έλεγχο. Αλλά ο βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου δεν σηκώνει τέτοια. Το ακλόνητο επιχείρημά του δε ήταν ότι είχε υπηρετήσει και ο ίδιος στους καταδρομείς- φούσκωνε από υπερηφάνεια και ανέβαζε τους τόνους της φωνής του καθώς το ΄λεγε- και γνώριζε είπε, από πρώτο χέρι, τα «φλωράκια» που πήγαιναν να υπηρετήσουν στις καταδρομές για να πάρουν μόρια και είχαν κάτι γονείς απ΄ έξω από το στρατόπεδο που έκαναν φασαρία και μυξόκλαιγαν.

Αυτός ο ίδιος βουλευτής που θεωρούσε εαυτόν ικανό να προσβάλλει την προσωπικότητα ενός πατέρα, χωρίς εμφανή λόγο, εκτός από το γεγονός ότι αμφισβητούσε την εξουσία των αστυνομικών να προσβάλουν έναν στρατευμένο νέο, λίγο αργότερα, στην επόμενη συζήτηση που αφορούσε το θέμα της επίσημης ένωσης ομοφυλοφίλων επέδειξε την ίδια αυταρέσκεια και αλαζονεία, όταν προκειμένου να αποστομώσει συνομιλητή του χρησιμοποιεί ένα ακόμη ακλόνητο, κατά τη γνώμη του, επιχείρημα: «Εσείς ποιον εκπροσωπείτε, γιατί εγώ εκπροσωπώ το ελληνικό έθνος».

Αλήθεια, το ελληνικό έθνος αισθάνεται υπερήφανο να ΄χει εκπροσώπους που προσβάλλουν πολίτες, που αποκαλούν, χωρίς να έχουν στοιχεία και γνώση γεγονότων, τα στρατευμένα παιδιά του «φλωράκια» και θεωρούν εαυτόν ανώτερο όλων;


Ψηφίδες από την Κίνα του μύθου

Κίνα του μύθου και της πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας, όπως προσπάθησε να την καταγράψει ο φακός των «Πρωταγωνιστών» μαγεμένος, ήταν φανερό, από τις αντιθέσεις της, πιο έντονες από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, καθώς η ανάπτυξη είναι πολύ ταχύτερη από οποιαδήποτε ικανότητα ανθρώπινης κοινωνίας να αφομοιώνει αλλαγές, μαγεμένος από την καθημερινότητα που κυνήγησε να αποτυπώσει πίσω από τη βιτρίνα του ανερχόμενου πλούτου και των κολοσσιαίων μεγεθών στα κτίρια, με τις απίθανες ανέσεις για όσους έχουν τη δυνατότητα να ζουν σε αυτά. Προτίμησε να περπατήσει στους δρόμους ο Σταύρος Θεοδωράκης, αυτό που κάνει ο περιηγητής σε τόπους γνωστούς από τους μύθους τους και που ψάχνει να ανακαλύψει τη σχέση τους με την πραγματικότητα. Χώθηκε στις φτωχογειτονιές, τις παραγκουπόλεις που υπάρχουν πίσω από μεγάλα παραβάν, μια μοναδική συνάντηση εδώ του συμβολικού με το πραγματικό. Ζωγραφισμένα τοπία «κρύβουν» από το βλέμμα τη φτώχεια που συνωστίζεται στις παρυφές της ανάπτυξης και των μεγάλων ονείρων. Μοιάζει με παιδικής αφέλειας καμουφλάζ. Και όμως, είναι εκεί σύμβολο και κυριολεξία, παραβάν. Μια μπίρα σε ένα κινεζικό ταβερνάκι, με παρέες που τσιμπολογούν περίεργους, εξωτικούς μεζέδες, μια βόλτα με το περιβόητο ποδήλατο-ταξί, μια επίσκεψη στο σπίτι του οδηγού της ελληνικής αποστολής που βρίσκεται σε μία από τις παραγκουπόλεις και η οποία πρόκειται να κατεδαφιστεί για να ανεγερθεί ακόμη ένα συγκρότημα πολυτελών κατοικιών, που βέβαια δεν θα στεγάσει τους φτωχούς. Μια οικογένεια στον δρόμο με ένα αγοράκι, γιατί νόμος του ΄79 έχει απαγορεύσει στους Κινέζους να κάνουν πάνω από ένα παιδί και μια επιτυχημένη μπίζνες γούμαν- παντρεμένη με Έλληναπου ζει σε ένα από τα ονειρώδη διαμερίσματα, έχει μια κόρη, αλλά δεν θέλει να κάνει άλλο παιδί, γιατί προτεραιότητά της είναι η καριέρα της (δύο διαφορετικοί κόσμοι και όμως η ίδια ανάγκη, που επιβάλλει λιγότερα παιδιά).

Όσα πρόλαβε, όσα μπόρεσε, όσα ήταν επιτρεπτά για τον φακό των «Πρωταγωνιστών» αποτέλεσαν μια σειρά από κινηματογραφικές ψηφίδες ενός σύγχρονου μύθου που, όπως όλοι, έχει πολλή λάμψη και άλλη τόση σκληρότητα και φτώχεια.