[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Νησιώτικες αλήθειες

Τι τα θέλετε, τα ελληνικά νησιά ανήκουν σε έναν κόσμο διαφορετικό. Φέρτε στο μυαλό σας το αεράκι που φυσάει πάνω σε έναν λόφο με θέα τη θάλασσα, φέρτε μια συκιά και τους στίχους του Ελύτη. Είναι δυνατότερα από όλους τους εισαγγελείς του Λεκανοπεδίου (η λεκάνη με την κακή έννοια). Φταίει η ποίηση, φταίει η χαμηλή ακτινοβολία που κάνει τη θάλασσα γαλάζια, φταίνε οι Βενετσιάνοι που άφησαν κάτι από τη φινέτσα τους στα ερείπια των κάστρων, φταίει ο Καζαντζάκης, ο Θεοδωράκης, ο ασβέστης, ο βοριάς; Ακόμα και επί χούντας, όταν η Στερεά Ελλάδα (με την ευρεία έννοια το «Στερεά»)

έφτιαχνε καβούκια μικροαστισμού για να χωθεί μέσα, η υγρή Ελλάδα είχε τους τουρίστες με τα σακίδια που μετέφεραν το πνεύμα της αμφισβήτησης εκεί που θα μπορούσε να είχε γεννηθεί, στη φυσική αισθητική του πατρίδα, στα νησιά. Στις καλοκαιρινές σου διακοπές τότε, ερχόμενος από τη μουντή Αθήνα, μπορούσες να ζήσεις στην καρδιά της ανήσυχης Ευρώπης, να γευθείς τη σκέψη και τη γεύση της, τις ιδέες, την τόλμη της και τα υφάσματά της. Όσο κι αν προσπάθησε η χούντα να μας προφυλάξει – όσους ήμασταν τότε νέοιαπό την παρακμιακή ευρωπαϊκή επιρροή, χάρη στα νησιά είχαμε άμεση επαφή μαζί της. Έκτοτε, και με όλα τα ενοικιαζόμενα, και τις βίλες, και τις πισίνες, και τον νεοπλουτισμό που υποχρεώθηκαν να απορροφήσουν, τα νησιά παραμένουν όμορφα, αεράτα, φιλελεύθερα, διεθνή, πρωτοποριακά, δημοφιλή και μοναδικά. Δεν το διατυμπανίζουν- και είναι κρίμα που λίγοι το καταλαβαίνουν- αλλά έτσι είναι. Ίσως ένα ταξιδάκι τέτοια εποχή, που βρίσκεις εύκολα θέση στα καράβια και δωμάτιο στα ενοικιαζόμενα, μια μικρή περιπλάνηση στο παράλληλο αυτό σύμπαν, θα βοηθούσε.