Πότισε με γυναικείο άρωμα την εικαστική αβάν γκαρντ

Μία από τις σημαντικότερες γυναικείες παρουσίες του σύγχρονου εικαστικού χώρου, η Νίκη Καναγκίνη, πέθανε χθες σε ηλικία 75 ετών από ανεύρυσμα. Από τις δυναμικές αβάν γκαρντ παρουσίες στον εικαστικό χώρο, η Νίκη Καναγκίνη στην πολύχρονη καριέρα της κατάφερε υιοθετώντας διαφορετικά στυλ και τεχνικές να δημιουργήσει την προσωπική της γραφή (με σαφή μοντέρνο προσανατολισμό, χωρίς όμως να αποστρέφεται την παράδοση) και με κριτική διάθεση να σχολιάσει με τα έργα της φλέγοντα κοινωνικά, ιστορικά και οικολογικά ζητήματα. Οι δημιουργίες και η δράση της τής έδωσαν δίκαια μια θέση στη γενιά των πνευματικών ανθρώπων, που με τις αναζητήσεις και τις προτάσεις τους αναζωογόνησαν την ελληνική πολιτιστική ζωή μετά το 1960, όχι μόνο στον χώρο των εικαστικών τεχνών αλλά της πολιτιστικής ζωής ευρύτερα.

Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1933.

Σπούδασε από το 1952 έως το 1954 στη Λωζάννη, στην Εcole Cantonale de Dessin και συνέχισε τις σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών έως το 1958. Τις ολοκλήρωσε στη Central School of Αrts and Design του Λονδίνου, όπου μαθήτευσε από το 1958 έως το 1961 κοντά στον Η. Τiesdall, τον Davie και τον C. Collins. Την πρώτη εμφάνισή της ως καλλιτέχνις την έκανε στη Ρώμη το 1962. Ακολούθησε έκθεση στην Αθήνα το 1965 και μετά πλήθος εκθέσεων σε Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ παράλληλα δίδαξε στη Σχολή Βακαλό και στην ΑΣΚΤ ως ειδική επιστήμων.

Μαθήτρια του Σπύρου Παπαλουκά και του Γιάννη Μόραλη, η Νίκη Καναγκίνη καταπιάστηκε με τη ζωγραφική επηρεασμένη από τον εξπρεσιονισμό και δημιουργώντας πολύπλοκες συνθέσεις. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την ταπισερί και τη

Η κηδεία της θα γίνει αύριο στις 15.30 από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών

χαρακτική. Ακολούθως η δράση της επεκτάθηκε σε κατασκευές μεικτής τεχνικής και σε εγκαταστάσεις στον χώρο με διάφορα ετερογενή υλικά, όπως κεραμίδια, πλαστικό, σχοινιά, σύρματα, τσιμέντο, μεταξοτυπίες και αντικείμενα καθημερινής χρήσης.

Τη δεκαετία του ΄70 δημιούργησε μία σειρά μινιμαλιστικών κατασκευών και εγκαταστάσεων γύρω από την καταστροφή του περιβάλλοντος και στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 προσέγγισε με συμβολικό και σουρεαλιστικό τρόπο μυθολογικά θέματα όπως «Ο Απόλλων και η Αφροδίτη», ή αργότερα «Ο Ίππος του Άργους». Την επόμενη δεκαετία παρουσίασε τις σειρές «Χειρόγραφα» και «Εν οίκω» για να εκφράσει τους φεμινιστικούς προβληματισμούς της.