Μέρα Νύχτα

«Κατάντησε ντροπή να μιλάς για το σινεμά ως τέχνη»

Η αναζήτηση σε καιρούς που τρέχουν «με χίλια», η νοσταλγία, η μελαγχολία, είναι μερικά από τα κοινά στοιχεία στην κινηματογραφική ματιά του Θόδωρου Αγγελόπουλου και του Ισπανού συναδέλφου του, Βίκτορ Έριθε [σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας «Εl Sur» («Ο Νότος»)].

Αφορμή για τη συνάντησή τους και την αποτύπωση των σκέψεών τους στην εφημερίδα «Εl Ρais» αποτέλεσε το ντοκιμαντέρ του Ισπανού σκηνοθέτη Αλμπέρτο Μοράις για τον κινηματογράφο, «Ένας τόπος στο σινεμά».

«Αν οι ταινίες δεν ενσαρκώνουν αυτό που σκεπτόμαστε, έχουμε αποτύχει. Ζούμε σε εποχή απομυθοποίησης. Σήμερα αναδύεται το μεταμοντέρνο όραμα, το οποίο υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει τίποτα εκτός από την αγορά. Δυστυχώς, ο Τεό κι εγώ δεν είμαστε μεταμοντέρνοι, γιατί τα πράγματα θα μας είχαν πάει πολύ καλύτερα» λέει στην ισπανική εφημερίδα ο Βίκτορ Έριθε.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος απαντά ότι υπογράφει όλα τα λόγια του Έριθε. Και προσθέτει ότι το σινεμά, όταν ήταν μικρός, ήταν «σαν μια γιορτή στην οποία πήγαινες με φίλους, με γείτονες. Ήταν μια κοινωνική πράξη από την οποία προέκυπταν φίλοι, έρωτες…». «Όταν γεννήθηκε το σινεμά», του αντιτείνει ο Έριθε, «το αποκαλούσαν το θέατρο των φτωχών. Οι εξελίξεις στην τεχνολογία έκλεισαν το σινεμά στην ιδιωτικότητα του σπιτιού». «Η τηλεόραση τα κατέστρεψε όλα», τον διακόπτει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος: «Κατέστρεψε το κοινωνικό, επειδή παρακολουθείς μόνος σου. Το σινεμά είναι άλλο πράγμα».

Και οι δύο ξεκαθαρίζουν ότι δεν θέλουν να μοιάζουν με παραπονιάρηδες γέρους. Αλλά παραδέχονται ότι ο κινηματογράφος σήμερα γίνεται με κριτήρια οικονομικά και ότι μένει λίγος χώρος για άλλες προτάσεις. «Εμένα και τον Τεό μάς έχουν στριμώξει σε αυτό τον χώρο, παρά το ότι πιστεύαμε και ακόμη πιστεύουμε πως οι ταινίες μας μπορούν να είναι δημοφιλείς» λέει ο Έριθε, ενώ ο Αγγελόπουλος εξηγεί ότι σήμερα «είναι αδύνατο να κυκλοφορήσεις μια ταινία που διαρκεί τέσσερις ώρες».

Η εξουσία, υποστηρίζει ο Έριθε, έχει αφήσει το σινεμά στα χέρια των εμπόρων στην Ισπανία. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα, τον διαβεβαιώνει ο Αγγελόπουλος. «Ο κινηματογράφος ζει εφήμερα, σε σχέση με την τηλεόραση», λέει. «Οι καιροί είναι σήμερα μπερδεμένοι και κενοί. Και φαίνεται πως είναι ντροπή να μιλάει κανείς για τον κινηματογράφο ως τέχνη», είναι η μελαγχολική διαπίστωση του Έριθε.


Μία από τις σπάνιες

Μάικλ Τζάκσον Μία από τις σπάνιες εμφανίσεις του έκανε ο Μάικλ Τζάκσον δίνοντας το «παρών» στον τελικό αγώνα πρωταθλήματος πυγμαχίας που έγινε το περασμένο Σάββατο στο Λας Βέγκας, κρύβοντας το πρόσωπό του από τη γνωστή μάσκα-σήμα κατατεθέν του πλέον. Ο πάλαι ποτέ σταρ της ποπ, που λέγεται ότι συζητάει για ένα φαντασμαγορικό σόου στη Μέκκα του αμερικανικού τζόγου, εμφανίστηκε στο ΜGΜ Grand Ηotel αποκλειστικά για τη μονομαχία στο ρινγκ, έχοντας κρυμμένο το πρόσωπό του με μάσκα που είχε δύο τρύπες στο ύψος των ματιών για να μπορεί να βλέπει. Και αυτά όμως ήταν καλυμμένα πίσω από ένα ζευγάρι σκουρόχρωμα γυαλιά.
«Ντύθηκε» Θάτσερ για τη μικρή οθόνη

Κάνοντας τα πρώτα της βήματα στην υποκριτική σε ηλικία εννιά χρόνων, η Άντρια Ραϊσμπόροου δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα υποδυόταν τη Μάργκαρετ Θάτσερ στην επικείμενη σειρά «Τhe long walk to Fincchley». Χωρίς να την πτοήσει καθόλου η μυθική διάσταση του ονόματος της Μάργκαρετ Θάτσερ, πέρασε ατελείωτες ώρες διαβάζοντας για τη ζωή της και βλέποντας την εκπομπή του 1980 «Working-class Τhatcherites» προτού αρχίσει να διαπλάθει τον ρόλο της. Επισκέφθηκε ακόμη και το πατρικό της σπίτι στο Γκράνθαμ, που πλέον αποτελεί ησυχαστήριο. «Καθόμουν στο δωμάτιό της και μπορούσα να καταλάβω ακριβώς γιατί ήθελε να φύγει από ΄δώ». Το μέρος που είχε μεγαλώσει δεν της έδινε την ευκαιρία να κάνει όσα ονειρευόταν. «Τη βλέπουμε σε ομιλίες ή σε συνεντεύξεις να μιλάει αργά, σκεπτόμενη τα επόμενα λόγια της. Έπρεπε να τα ξεχάσω αυτά, για να ξεφύγω από την εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας γι΄ αυτήν». Η ταινία αφορά τη νεαρή ηλικία της Μάργκαρετ Θάτσερ, τον αγώνα της να ξεφύγει από την επαρχία στην οποία ζούσε μέχρι τα πρώτα της βήματα στην πολιτική.

Φιλόδοξη βρετανική παραγωγή, που θα προβληθεί από το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο ΒΒC4.


Επιστροφή στο Λίβερπουλ

Πολ ΜακΚάρτνεϊ Σαν ήρωα υποδέχθηκαν τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ οι 36.000 θεατές στη συναυλία που έδωσε στο στάδιο Άνφιλντ του Λίβερπουλ, που είναι Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2008. «Γεννήθηκα και ζούσα όχι πολύ μακριά από εδώ», είπε στο κοινό το θρυλικό «Σκαθάρι», αναπολώντας τα παιδικά του χρόνια.

«Κάθε φορά που γυρίζω εδώ, στο Λίβερπουλ, με πλημμυρίζουν αναμνήσεις». Αν και η αναμονή εισόδου στο στάδιο ξεπέρασε τη μία ώρα, το κοινό το απολάμβανε. «Ήταν υπέροχο. Πληρώσαμε αρκετά χρήματα, αλλά το σόου ήταν εξαιρετικό. Ήταν φανταστικό να τον βλέπεις, δεν μπορούσαμε να βρούμε κάτι που δεν μας άρεσε», δήλωσαν θαυμαστές του μετά το τέλος της συναυλίας.


Από ελληνικά σταφύλια το γαλλικό καμπερνέ

Παντού υπάρχει μια ελληνική προέλευση και καταγωγή, και η διάσημη ποικιλία γαλλικού κρασιού καμπερνέ δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Το σταφύλι balisca, που αναφέρει ο Πλίνιος τον 1ο αι. μ.Χ., δεν αποκλείεται να έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των αμπελιών στη Νότια Γαλλία και δη στο Μπορντό- όπου γεννήθηκε και το καμπερνέ, σύμφωνα με τον ειδικό ερευνητή της αρχαίας ελληνικής οινολογίας, Μiles LambertGocs. «Είναι πιθανό ότι η ποικιλία balisca πέρασε από τα Πυρηναία στη Νοτιοδυτική Γαλλία», εξηγεί ο ερευνητής και επισημαίνει πως ο Πλίνιος είχε προσέξει τη συγκεκριμένη ποικιλία λόγω της ποιότητάς της. Συγκρίνοντας τις πληροφορίες του Πλίνιου με τη μαύρη βολίτσα της Πελοποννήσου και το βλος της παραθαλάσσιας Αλβανίας, όπου υπήρχαν ελληνικές αποικίες, ο ερευνητής καταλήγει πως η ποικιλία balisca «ταξίδεψε» από την Ελλάδα στη Γαλλία και αποτελεί τον πρόγονο του καμπερνέ.