Το πνεύμα του τόνου

«Οι καλοί άνθρωποι του Σετσουάν»

… Δεν χρειάστηκε ν΄ αλλάξουν εξωτερικά όψη για να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής, τους άλλαξε αναγκαστικά, εσωτερικά, η ίδια η ζωή, με τις αδικίες και τη διαφθορά της και θύμωσαν, θύμωσαν πολύ, τόσο που ανάγκασαν τους απαθείς κυβερνήτες ν΄ αλλάξουν αυτοί στάση απέναντί τους. Γιατί τα τραγικά επίχειρα του μεγάλου σεισμού της 12ης Μαΐου, με τα χιλιάδες θύματα, αυτοί «οι καλοί» άνθρωποι τα πλήρωσαν, τα δικά τους προχειροφτιαγμένα, χωρίς αντισεισμικές προδιαγραφές σπίτια και σχολεία κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα, τα δικά τους παιδιά θάφτηκαν ζωντανά στα ερείπια. Η πρώτη κυβερνητική παροχή, διά νόμου, επιτρέπει σ΄ όσους απέλπιδες γονείς έχασαν αγόρι, ν΄ αποκτήσουν δεύτερο παιδί. Αν έχασαν κορίτσι, αχρείαστο να ΄ναι.

Ασύδοτη κρατική αναλγησία! Πού να το φανταζόταν ο Μ. Μπρεχτ όταν έγραφε «Τον καλό άνθρωπο του Σετσουάν» ότι τ΄ όνομα της επαρχίας θα ξαναρχόταν μ΄ αυτόν τον θλιβερό τρόπο στην επικαιρότητα! Και τώρα δεν είναι «ένας», είναι χιλιάδες, εκατομμύρια, χωρίς στον ήλιο μοίρα. Και δεν τους κυνηγάνε μόνο οι επαναλαμβανόμενοι σεισμοί, αλλά και οι πλημμύρες από τα καταστραμμένα φράγματα. Και να ΄χουν και τη Σάρον Στόουν να λέει απερίσκεπτα: «Ο φονικός σεισμός ήταν κάρμα». Θεία Δίκη για τη στάση των κακών Κινέζων προς τους Θιβετιανούς. «Όταν δεν είσαι καλός, θα σου συμβούν κακά πράγματα»! Μα τα «κακά πράγματα» τα υπέστησαν οι «καλοί», αγαπητή λαλίστατη Σάρον, όχι αυτοί που εννοείς, όχι αυτοί που κάνουν το ΚΑΚΟ. Άλλωστε, πάντα «οι καλοί» πληρώνουν.